Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Beaurepaire Kasteel, ook bekend als Martinvast Kasteel, ontstond in de 16e eeuw (1579-1581) met de bouw van een Renaissance residentie door Berthole du Moncel, op de ruïnes van een oud feodale kasteel verwoest in 1398 tijdens de Honderdjarige Oorlog. Dit huis hield een 14e eeuwse ronde kerker omgeven door gracht en moerassen. De seigneury behoorde toen tot de familie van Beaurepaire du Moncel, die er tot de 19e eeuw woonde.

In het begin van de 19e eeuw ondernam Graaf Alexandre du Moncel (1768-1861), erfgenaam van het landgoed, een grote restauratie tussen 1820 en 1861. Het verwijdert de gracht, draineert de moerassen, en reconstrueren het kasteel in een neogotische stijl geïnspireerd door Viollet-le-Duc, met behoud van de middeleeuwse kerker. Ook breidde het park uit van 156 hectare tot meer dan 500 hectare, waardoor een Engelstalige tuin, vijvers en een moderne boerderij met ongeveer 100 mensen. In 1850 werd er zelfs een schoolboerderij gehouden.

In 1867 werd het landgoed verkocht aan Arthur de Schickler, bankier van de koning van Pruisen. Wit voegt een noordelijke galerij en een vleugel die de kerker verbindt met het renaissancegebouw, terwijl het park verrijkt is met exotische essences en bloemenmassifs ontworpen door Levy-Dhurmer. Het kasteel, bezet door de Duitsers tijdens de Tweede Wereldoorlog, leed schade in 1944: de renaissancevleugel werd verwoest door Britse bombardementen, en een deel van de neogotische vleugel werd beschadigd door een Amerikaanse inval.

Na de oorlog liet Marguerite de Schickler, echtgenote van graaf Hubert de Pourtalès, het renaissancepaviljoen herbouwen, maar niet de neogotische galerie. In 1967, hun kleinzoon, Christian de Pourtalès-Schickler, herstelde de verwoeste linkervleugel en voegde een link galerie in de jaren negentig. Het landgoed, gedeeltelijk genoemd als historische monumenten sinds 1976 en 1992, behoudt opmerkelijke elementen zoals een 18e-eeuwse obelisk, kassen, een windmolen, en een landschap park bezocht door personen zoals keizerin Marie-Louise en Eugénie, of koningin Victoria.

Het interieur, opnieuw ontworpen door White voor de baron van Schickler, heeft een gotische-Victoriaanse stijl, met gebeeldhouwde decoraties zoals de Ark van Noach op een open haard. Het park, ongeveer 100 hectare, omvat fabrieken (waaronder de obelisk), marmeren sculpturen, en zeldzame soorten zoals rhododendrons en camellia's. Het landgoed diende ook als filmlocatie in 1922 voor de stille film La Dame de Monsoreau.

Externe links