Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Palais-Royal, oorspronkelijk Palais-Cardinal, werd in 1628 gebouwd door kardinaal Richelieu op de site van het hotel van Rambouillet, vlakbij het Louvre. Richelieu bouwde een prachtig paleis met een theater, een galerij van geillustreerde mannen versierd met portretten geschilderd door Philippe de Champaigne en Simon Vouet, en tuinen. Toen hij in 1642 overleed, liet hij het paleis na aan Lodewijk XIII, op voorwaarde dat hij diende als koninklijke residentie. De regent Anne van Oostenrijk en de jonge Lodewijk XIV verbleven daar tijdens de Fronde, voordat het gebouw werd verlaten, beschouwd als onwaardig voor een koning.

In 1692 bood Lodewijk XIV het Palais-Koninklijk aan zijn broer, Philippe d'Orléans, dit Monsieur, die daar woonde en verfraaid naar zijn artistieke smaak. Monsieur's appartement, rijk aan porselein collecties en schilderijen, en de Gallery of Illustrated Men, getuigen van deze fascinerende periode. De Regent, de zoon van Monsieur, installeerde zijn hof daar tijdens de Regency (1715-1723), waardoor het paleis veranderde in een plaats van festivals, shows en politieke macht, rivaliserend Versailles. De galerij van Énée, geschilderd door Antoine Coypel, en de collecties schilderijen van de Regent maakten het tot een hoge culturele plaats.

In de 18e eeuw lanceerde de hertog van Chartres (later Philippe Egalité) een grote vastgoedoperatie in 1780, waarin de tuin van commerciële galerieën ontworpen door architect Victor Louis. Deze galerijen, met hun 180 arcades, gehuisveste cafés, restaurants, theaters (waaronder de Comédie-Française in 1799) en gokhuizen, maken het Palais-Royal het hart van het Parijse leven. Het circus, theesalons en boetiekjes trokken een gemengd publiek, waarbij aristocraten, bourgeois en kunstenaars werden gemengd. De Franse Revolutie vond er vruchtbare grond: Camille Desmoulins riep op tot de opstand van 12 juli 1789 en het paleis, omgedoopt tot Palais-Egalité, werd een symbool van nieuwe ideeën.

In de 19e eeuw werd het paleis gerestaureerd door Pierre Fontaine voor Louis-Philippe, toen gehuisvest onder het Tweede Rijk Prins Napoleon, die daar de liberale elite ontving. De brand van 1871, tijdens de commune, gedeeltelijk beschadigde de rechtervleugel, maar de restauraties maakte het mogelijk de Raad van State en de constitutionele raad permanent te installeren. Het Ministerie van Cultuur vestigde zich in 1959, en in 1986 werden de twee platen van Daniel Buren ingehuldigd in het hof van eer, wat de introductie van hedendaagse kunst in deze historische plaats markeerde.

Vandaag de dag, de Nationale Estate van het Palais Royal, geclassificeerd als een historisch monument, combineert architectonisch erfgoed (18e eeuwse galerieën, theaters, tuinen) en republikeinse instellingen. De binnenplaatsen en tuinen, open voor het publiek, blijven een plaats van wandelen en cultuur, terwijl de muren huizen eeuwen van Franse politieke, artistieke en sociale geschiedenis.

Toekomst

Het huisvest nu de Raad van State, de constitutionele raad en het ministerie van Cultuur.

Externe links