Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Lacataye kerker, gelegen in Mont-de-Marsan in de Landes, is een set van twee sterke huizen, gebouwd uit de late 13e of vroege 14e eeuw in schelpdier stenen. Hoewel kerker, het is een hybride gebouw, aangepast in de 16e eeuw door de toevoeging van niches, weerspiegelt zowel een residentiële als een militaire roeping. Deze huizen, gebouwd in de voormalige buitenwijk van Pujolin op de rechteroever van de Midou, bewaakten de stroom en beschermden de oostelijke kant van de stad, vervolgens uit te breiden.

De oorsprong van de naam "Lacataye" dateert uit de jaren 1960 toen het Despiau-Wlérick Museum werd geïnstalleerd voor culturele promotie. Eerder stond de site bekend als "La Cataye Tower," "Pujolin Tower" (de naam van de buurt), of "voormalige Lacaze Barracks." De term Lacataye zou afkomstig zijn van de captalha gascon, gekoppeld aan de Latijnse căp De site, genaamd pujolin (zeer kleine heuvel in gascon), suggereert ook de aanwezigheid van een castrale mot of een primitieve toren.

De bouw werd, zonder formeel bewijs, toegeschreven aan Marguerite de Moncade, echtgenote van de burggraaf van Foix-Béarn, rond 1313, toen ze zich terugtrok bij het klooster van de Claress van Mont-de-Marsan, waarvan ze een beschermer was. Een alternatieve hypothese roept zijn vader op, Gaston VII, of zijn zus Constance de Moncade, de daarmee verbonden Romaanse kapel die al in 1277 werd bevestigd. Beide romaanse huizen zijn voorzien van ramen ommuurd in de centrale muur, wat op sequentiële constructie wijst. Ze behoorden tot de Burggraafs van Marsan, die hen verlieten toen ze de stad verlieten. In de 16e eeuw werd hun bovenste deel herontworpen om hun defensieve rol te versterken.

De site herbergde ook Marguerite de Navarra (zus van Francis I en grootmoeder van Hendrik IV), die er een "hermitage" vond die bevorderlijk was voor spirituele retraite. In 1546 schreef ze L-Heptameron en in 1548 vertegenwoordigde ze La Comédie de Montemarsan, een mystiek werk met allegorieën zoals de Liefde van God of de Bergerius. In 1560 vestigde de gouverneur van het kasteel Nolibos zich voor meer comfort. Het gebouw werd in de 19e eeuw na de erfenis van Antoine Lacaze, burgemeester van Mont-de-Marsan, een kazerne.

Van 1860 tot 1900 diende het gebouw als departementale barakken (eerste voor de troepen, dan als logistieke bijlage), voordat een kostschool, een gymnastiekcentrum en een gemeentelijke werkplaats werden gehuisvest. In 1925 organiseerde hij het eerste TSF programma van de stad. In 1942 werd het monument gerestaureerd tot Museum Despiau-Wlérick in 1968, gewijd aan het beeldhouwwerk van de twintigste eeuw. Dichtbij, een ander Romaans huis, nu Dubalen Museum, getuigt van het middeleeuwse verdedigingssysteem van Mont-de-Marsan.

Externe links