Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Guimard gebouw van het Place d'Italie station is een symbolisch architectonisch element van de Parijse metro, ontworpen door Hector Guimard in de Art Nouveau stijl. Het maakt deel uit van de oorspronkelijke netwerktoegang, ingehuldigd in het begin van de twintigste eeuw. Deze edicle, gelegen in het zuiden van de Place d'Italie, wordt sinds 2016 vermeld of als historische monumenten vermeld, waaruit blijkt hoe belangrijk het erfgoed is. Het onderscheidt zich door zijn organische vormen en plantenmotieven, kenmerkend voor Guimards werk voor de Compagnie du Métropolitain de Paris (CMP).

Het station werd geopend tussen 1906 en 1931. De Guimard ingang van toegang nr. 1, versierd met een vaste trap, is gelegen ten zuidwesten van het plein, terwijl toegang nr. 2, ook uitgerust met een entourage ontworpen door Guimard, ligt tegenover het winkelcentrum Italië Twee. Deze edicles, een van de laatst bewaard gebleven in Parijs, symboliseren het baanbrekende tijdperk van de metro en haar integratie in het stedelijke landschap. Hun behoud weerspiegelt de wens om een tastbare band met de geschiedenis van het Parijse vervoer te behouden.

Place d'Italie, met zijn 10.6 miljoen passagiers per jaar in 2019, is een belangrijke hub van het netwerk. De Guimard edicles, hoewel gemoderniseerd door hedendaagse apparatuur zoals roltrappen, blijven visuele en historische bezienswaardigheden in het 13e arrondissement. Hun stijl contrasteert met de latere lay-outs van de dokken, gemarkeerd door de "Andreu-Motte" stijl van de jaren '80. Deze toegangen herinneren ook aan de architectonische evolutie van Parijs, tussen art nouveau erfgoed en moderne functionaliteit.

Hector Guimard (1867-1942), Franse architect, markeerde de visuele identiteit van de Parijse metro met zijn ijzeren en glazen ingangen, besteld tussen 1900 en 1913. Zijn werk, aanvankelijk controversieel, wordt vandaag gevierd om zijn esthetische durf. De gebouwen van Place d'Italie, zoals die van het station Abbesses of Porte Dauphine, behoren tot de 86 nog zichtbaar in Parijs op de 141 originelen. Hun behoud illustreert de late erkenning van Art Nouveau als nationaal erfgoed.

De classificatie van deze edicles, met name in de Orde van 12 februari 2016 voor toegang nr. 1, onderstreept hun historische en artistieke waarde. Hun integratie in een voortdurend veranderende stedelijke omgeving, tussen winkelcentra en moderne gebouwen zoals Kenzō Tange, zorgt voor een dialoog tussen perioden. Deze erfgoedelementen herinneren ook aan de centrale rol van de metro in de transformatie van Parijs in de 20e eeuw, waardoor reizen en het structureren van wijken zoals het 13e arrondissement vergemakkelijkt.

Externe links