Opening van de terminallijn 2 Sud 24 avril 1906 (≈ 1906)
Eerste terminus in Place d'Italie van Star.
2 juin 1906
Inauguratielijn 5
Inauguratielijn 5 2 juin 1906 (≈ 1906)
Voorlopige eindpunt van Orléans Station.
1er mars 1909
Startlijn 6
Startlijn 6 1er mars 1909 (≈ 1909)
Hergebruik van de kade van de oude lijn 2 Zuid.
12 février 2016
Historische monument classificatie
Historische monument classificatie 12 février 2016 (≈ 2016)
Bescherming van de Guimard Edicle op bevel.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Kerncijfers
Hector Guimard - Architect
Maker van de Art Nouveau gebouwen van de metro.
Oorsprong en geschiedenis
Het Guimard gebouw van het Place d'Italie station is een symbolisch architectonisch element van de Parijse metro, ontworpen door Hector Guimard in de Art Nouveau stijl. Het maakt deel uit van de oorspronkelijke netwerktoegang, ingehuldigd in het begin van de twintigste eeuw. Deze specifieke edicle, gelegen in het zuiden van het plein van Italië tegenover het winkelcentrum Italië Twee, is geclassificeerd historische monument bij ministerieel decreet. Het symboliseert de esthetische en functionele innovatie die de uitbreiding van de Parijse metro onder de Derde Republiek markeerde.
Place d'Italie, bediend door lijnen 5, 6 en 7, werd geleidelijk geopend vanaf 1906. Op 24 april 1906 werd het de oostelijke eindpunt van lijn 2 Zuid (toekomstige lijn 6) ter vervanging van het tijdelijke eindpunt Passy. Twee maanden later, op 2 juni 1906, vestigde lijn 5 ook zijn eindpunt, waarna het station Orléans (today Austerlitz) werd verbonden met deze nieuwe hotspot van het 13e arrondissement. Deze ontwikkelingen weerspiegelen de wens om de perifere gebieden van Parijs open te stellen door hun toegankelijkheid te verbeteren.
Het Guimard Building of Access No. 2, gelegen in Place Henri-Langlois, is een van de weinige exemplaren nog steeds op zijn plaats en beschermd vandaag. Deze gietijzeren en glasconstructies, gekenmerkt door hun organische rondingen en plantenmotieven, werden in de 20e eeuw grotendeels verwijderd ten gunste van modernere ingangen. Hun behoud weerspiegelt de progressieve erfgoed erkenning van Art Nouveau en het historische belang van de metro als symbool van de Parijse stedelijke moderniteit.
Het station onderging een aantal belangrijke renovaties, met name tussen 1974 en 1984 met de goedkeuring van de decoratieve stijl Andreu-Motte, die de esthetiek van de gangen en dokken standaardiseerde. Hoewel de originele betegelde banken geleidelijk werden vervangen, blijven de Guimard edicles sterke visuele markers van de identiteit van de Parijse metro. Hun officiële bescherming in 2016 omhult hun erfgoedwaarde, en benadrukt de centrale rol van Place d'Italie in het Franciscaanse transportnetwerk.
Vandaag is het station Place d'Italie een van de drukste in het netwerk, met meer dan 10 miljoen passagiers per jaar voor de gezondheidscrisis van 2020. De Guimard edicles, geïntegreerd in een voortdurend veranderende stedelijke omgeving (Maye van het 13e, Italië 2 winkelcentrum, Butte-aux-Cailles district), herinneren aan de architectonische en sociale erfgoed van de metro, terwijl nog steeds hun eerste functie van toegang tot het ondergrondse netwerk.