Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Notre-Dame-la-Major d'Arles, ook bekend als de kerk van de Major, vindt zijn oorsprong in een primitief gebouw gewijd in 452 door aartsbisschop Ravennius op de Derde Raad van Arles. Deze eerste plaats van eredienst, gewijd aan Sainte-Marie-Major, werd gebouwd op de resten van een Romeinse tempel gewijd aan Cybelus, zoals blijkt uit de artefacten bewaard in het departementale museum van de oude Arles. De kerk was zelfs gastheer van de 5e Raad van Arles in 554 onder Childebert I.

De reconstructie van het gebouw in Provençaalse romaanse stijl begon in 1152, waarvan de drie spanten van het schip blijven vandaag. Na in 1551 een collegiale kerk te zijn geworden door een bubbel van paus Julius III, onderging de kerk belangrijke transformaties: de reconstructie van het koor en abside in de 16e eeuw, de bouw van de vierkante klokkentoren die door een piramide in 1579, en de toevoeging van een Maagd aan het kind in 1867. Lateraalse kapellen werden toegevoegd tussen de 16e en 17e eeuw, terwijl de gevel aan het begin van de 17e eeuw in een Louis XIII stijl werd gerenoveerd.

De kerk herbergde prestigieuze relikwieën, als een onderkaak van St Mark aangeboden door Venetië in dank voor voedselhulp, nu verdwenen. Het was ook de zetel van lokale broederschappen, waaronder die van de herders (Saint Véran) en daarna van de gardisten van Saint George, die er nog steeds hun jaarlijkse bedevaart vieren op 1 mei. In 1945 werd Historic Monument gerangeerd na de schade die tijdens de bombardementen in 1944 was opgelopen, en tussen 1980 en 1988 werden belangrijke restauraties uitgevoerd om de fundamenten ervan te consolideren.

Het interieur bevat opmerkelijke meubels, waaronder polychrome marmeren altaarstukken, geclassificeerde beelden (zoals die van Saint George terrasing de draak), en schilderijen van de zeventiende en achttiende eeuw uit Arlesische kloosters. Het orgel, geïnstalleerd in 1698 en herontworpen meerdere malen, getuigt ook van zijn rijke erfgoed. De kraampjes van het koor, gekerfd in 1716 door Jean-Baptiste Laroche, en de walnootpaneling maken dit artistieke ensemble compleet.

De kerk van de Majoor illustreert zo bijna zestien eeuwen religieuze en architectonische geschiedenis, van haar paleo-christelijke funderingen tot haar huidige rol als een plaats van aanbidding en herinnering aan Provençaalse tradities, vooral die met betrekking tot de Camargue en haar Gardiërs.

Externe links