Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Notre-Dame de Lambader kapel, gelegen in het gelijknamige gehucht Plouvorn (Finistère), werd gebouwd tussen 1432 en 1440 onder de naam Maagd Maria. Zijn naam zou komen van een vervorming van Sint Patern, bisschop van Vannes in de vijfde eeuw. De plaats was oorspronkelijk een Tempelierscommando, voordat het een priorij werd van de orde van Sint-Jan van Jeruzalem. Dit ziekenhuis en het militaire verleden verklaren het lokale belang ervan, hoewel directe middeleeuwse bronnen zijn exacte rol voor de 15e eeuw niet verduidelijken.

Gerangschikt als een historisch monument in 1840 onder de vijf religieuze gebouwen in Finistère beschouwd als een prioriteit voor restauratie, de kapel was in gevaar. De 58 meter hoge klokkentoren, die kenmerkend is voor de architectuur van Léonard, maakt deel uit van een regionale rivaliteit om de hoogste klokkentorens op te richten. Lambader's huis, oorspronkelijk ondersteund door aangrenzende gebouwen (een triomfboog en het huis van de gouverneur), werd zwaar beschadigd door een storm in 1836. De pijl en het bovenste deel moesten tussen 1837 en 1841 ontmanteld worden voordat de klokkentoren uit 1881 volledig gereconstrueerd werd door de ondernemer Jean-Louis Le Naour.

Het huidige gebouw, herbouwd tussen 1875 en 1881 op de originele vliegtuigen, behoudt flamboyante gotische elementen, zoals de vroege 16e eeuwse eiken rok, versierd met pre-Renaissance motieven (vases, spoelaux). Deze jube, vergelijkbaar met die van de kapel van Kerfons (Ploubezre), werd in 1877 gerestaureerd door beeldhouwer Denis Derrian, die beelden toevoegde. De kapel, een Marian bedevaartsoord, trok nog steeds 25.000 gelovigen tijdens Pinksteren in 1916, getuige van haar spirituele en culturele verankering in Neder-Brittannië.

Architecturally, Lambader onderscheidt zich door zijn basiliek zonder transept, achthoekige pilaren, en zijn bahut muur ondersteunend een gebroken wieg paneel. Het hoofdglas van het bed, de enige directe lichtbron voor het schip, creëert een sfeer van een kerk met een donker schip, typisch voor sommige Bretonse gebouwen. De glas-in-loodramen en het beeld, hoewel gerestaureerd, weerspiegelen deze dualiteit tussen middeleeuwse erfgoed en 19e eeuwse interventies.

De site bevat ook een toegewijde fontein versierd met een Pietà, gelegen onder het bed, en een kalvarium in de bosrijke plaister. Deze elementen, geassocieerd met de kapel, vormen een samenhangend geheel van Marian devotie, die nog steeds in leven is. De opeenvolgende restauraties, hoewel controversieel vanwege hun omvang, redden een groot monument van het Finse religieuze erfgoed.

Externe links