Église des Capucins de Laval en Mayenne

Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van de kapucijnen van Laval werd gebouwd in het begin van de zeventiende eeuw, kort na 1614, om de vaders van de kapucijners, een Franciscaanse gemeente opgericht in 1525 en erkend in 1535. Aangekomen te Laval op 24 juni 1614 nam de religieuze bezit van een land aangeboden door het hoofdstuk van Saint-Tugal. Ondanks de oppositie van de corders en Dominicanen bouwden ze al snel een kerk en een klooster, dankzij de steun van het hoofdstuk. De kerk, gewijd aan Saint Geneviève, werd in 1622 gewijd door de bisschop van Le Mans, Charles de Beaumanoir de Lavardin.

Het klooster groeide snel van 10 religieuzen tot meer dan 40 in zestig jaar. Capucijnen, actief als missionarissen en predikanten, wonnen publieke waardering. In 1709 werden een ziekenboeg en een bibliotheek toegevoegd, waarin een rijke verzameling theologische en historische werken werd ondergebracht. Deze bibliotheek, gedeeltelijk verspreid tijdens de Revolutie, droeg later bij aan de oprichting van de gemeentelijke bibliotheek van Laval.

In de 18e eeuw organiseerden de Capuchins periodieke missies, zoals die van 1738, waar 22 buitenlandse vaders kwamen versterken. In 1749 vierden ze de heiligverklaring van Jozef van Leonessa en Getrouw aan Sigmaringen met vreugde. In 1750 ontstonden er echter spanningen toen de bisschop van de mensen, Charles Louis de Froulay, de gemeenschap sanctioneerde voor interne meningsverschillen en hun religieuze activiteiten beperkte.

De Franse Revolutie markeerde het einde van het klooster. In 1791 werden de laatste acht of negen religieuzen verdreven, waarvan sommigen zich aan de burgerlijke grondwet van de geestelijkheid hielden. Het klooster diende kort als gevangenis in 1792 voordat het verkocht en gesloopt werd, met enkele gebouwen. De kerk, symbool van Lavals religieuze en intellectuele leven, verdween na bijna twee eeuwen geschiedenis.

Externe links