Kerk à Saint-Romain-de-Surieu dans l'Isère

Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Notre-Dame de Surieu, ook bekend als de kerk van Sainte-Marie, is een Romaans gebouw gebouwd tussen de 11e en 12e eeuw op het voorgebergte van het oude dorp Surieu, in de huidige gemeente Saint-Romain-de-Surieu (Isère). Het wordt geassocieerd met een castral site, met slechts een ronde toren en gedeeltelijke wallen. De locatie suggereert een oorsprong van een kasteelkapel, gekoppeld aan het ontbrekende kasteel, voormalige hoofdstad. Het dorp Surieu, gebouwd rond dit kasteel, daalt vanaf het einde van de 14e eeuw tot het voordeel van Saint-Romain-de-Surieu en La Chapelle-de-Surieu, gelegen dichter bij de communicatie assen en de rivier de Sanne. Ondanks deze daling, blijft de ambachtelijke activiteit op de site, zoals blijkt uit de opgravingen van 1980-1983 onthullen actieve pottenbakkerswinkels van de 11e tot de 16e eeuw.

De eerste schriftelijke vermelding van de kapel dateert uit 908, maar het is een handvest van 1075 dat het met zekerheid citeert onder de naam van de Heilige Maria of Maria Moeder van God. Pas in de 18e eeuw werd het een parochiekerk en pas na een grote restauratie aan het eind van de 19e eeuw werd het een parochiekerk. Een tweede restauratie vond plaats in de 20e eeuw. In 1980 bood het stadhuis de site aan de Karmelieten, die een klooster rond de kerk vestigden. Sindsdien heeft een gemeenschap van ongeveer vijftien nonnen, oorspronkelijk afkomstig uit Paray-le-Monial, er gewoond, terwijl het behoud van de openbare toegang tot de kapel, nu bekend als Notre-Dame. Het gebouw staat sinds 19 oktober 1927 voor historische monumenten.

De kerk architectuur, gericht en eenvoudig plan, omvat een niet gewelfde schip gevolgd door een koor met een gewelfde spanwijdte van ribbels, verlengd door een cul-de-four apse. De afmetingen bereiken ongeveer 25 meter lang voor 10 meter breed. Het schip wordt gescheiden van het koor door een triomfboog in het midden van de boog, rustend op ingeblikte vierkante pilaren. Hoewel de meeste hoogtes dateren van restauraties, worden elementen van de 11e eeuw hergebruikt, vooral in de spanwijdte van het koor. De west gevel is voorzien van een hoofddeur die wordt overdonderd door een geometrische aartsvolt en een gebeeldhouwde achterwerk van interlaces en een omcirkeld kruis. Binnen, een geclassificeerde 12e eeuws wit marmeren dooptank herinnert eraan dat de parochianen van Saint-Romain eens naar Notre-Dame voor de doop. Een plaquette herdenkt ook de stijging van het gebouw in 1871 door Joseph de Faure.

De klokkentoren, rechthoekig van vorm, is doorboord op de bovenste verdieping van zes paar gevulde ramen. Terug naar het noorden, domineert het het geheel. De kerk herbergt nu een houten klooster hek dat de Carmeliete ruimte afgebakend. Archeologische opgravingen hebben ook sporen onthuld van een hotel, een ketel en een marshal-ferrant, die de persistentie van een economisch leven op de site illustreren ondanks de achteruitgang van het middeleeuwse dorp.

Sinds 1984 heeft het Karmelitische klooster de plaats geanimeerd, een spirituele roeping die meer dan een millennium oud was. De kerk, hoewel gerestaureerd, behoudt sporen van zijn middeleeuwse verleden, tussen religieuze functie, defensieve rol en ambachtelijke activiteit. Zijn inscriptie in de historische monumenten in 1927 onderstreept zijn erfgoed belang, zowel voor zijn romaanse architectuur als voor zijn geschiedenis verbonden aan de feodale en monastieke organisatie van de regio.

Externe links