Mogelijke oorsprong van oude delen XIIe siècle (≈ 1250)
Genoemd door Monumentum zonder precisie.
1842
Bouw van een kerk
Bouw van een kerk 1842 (≈ 1842)
Gebouwd door Sébastien Dellêtre, neogotische stijl.
17 juillet 1926
Indeling van de apse
Indeling van de apse 17 juillet 1926 (≈ 1926)
Geregistreerd als een historisch monument.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Kerncijfers
Sébastien Dellêtre - Architect
Kerkontwerper in 1842.
Louis Duvêtre - Hedendaagse architect
Auteur van de kerk van de Leegte (1842).
Joly-Leterme - Hedendaagse architect
Werkte op Vivy en Chênehutte-les-Tuffeaux.
Oorsprong en geschiedenis
De kerk van Notre-Dame de Beaulieu-sur-Layon, gelegen in het departement Maine-et-Loire, is een opmerkelijk voorbeeld van de 19e-eeuwse neogotische architectuur. Gebouwd in 1842 door architect Sébastien Dellêtre, vervangt het een eerder gebouw in ruïnes. De exterieurstijl is voornamelijk beperkt tot baaien, terwijl het interieur typische elementen van de Gotische Angelvin, zoals zuilen en gewelven, weerspiegelt een verlangen naar middeleeuwse vernieuwing in de regio.
De kerk is een van de eerste in Maine-et-Loire die glas-in-lood ramen bevat, waaronder een heruitgave van het leven van de Maagd van Lusson, oorspronkelijk ontworpen voor de kerk van de Couture du Mans. Het maakt deel uit van een trio van neo-middeleeuwse gebouwen gebouwd in hetzelfde jaar, naast de kerken van de Void (door Louis Duvetre) en Vivy (door Joly-Leterme). Deze gebouwen markeren een keerpunt in de religieuze architectuur van Angeline, waarbij middeleeuwse erfgoed en 19de eeuwse innovaties worden gemengd.
Hoewel zijn apsis sinds 1926 als Historisch Monument wordt genoemd, blijft de kerk een getuigenis van de evolutie van architectonische stijlen in Anjou. Zijn plan is ook geïnspireerd op het hedendaagse werk van Joly-Leterme, zoals dat van Chênehutte-les-Tuffeaux of Brain-sur-Allonnes, waar neoclassicisme en neogotiek naast elkaar bestaan. Vandaag de dag behoort het tot de gemeente en blijft het een centrale rol spelen in het lokale erfgoed.