Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Notre-Dame de Besançon werd oorspronkelijk gebouwd als abdijkerk voor Benedictijnse abdij Sint Vincent, opgericht in de 11e eeuw (tussen 1080 en 1085) door aartsbisschop Hugues II van Montfaucon. Oorspronkelijk omvatte het complex een kapel, een klooster en slaapzalen voor de monniken van de orde van Saint-Benoît. Hugues III van Bourgondië, opvolger van Hugues II, benoemde de eerste abt van het klooster. In de 17e eeuw werd de abdij een centrum van historische wetenschap voor de stad en de regio, voordat ze werd ontbonden in 1790 tijdens de Franse Revolutie. Onder het Rijk werd de kerk omgetoverd tot een parochie onder de naam Notre-Dame.

Het gebouw, eerst zonder kluis in het Romaanse tijdperk, behoudt muren en drie 11e eeuwse hoofdsteden aan de zijkanten van het schip. De huidige gevel, ontworpen in 1720 door architect Jean-Pierre Galezot, bevat een flamboyant gotisch portaal van 1525, in opdracht van Abbé Antoine de Montécut, kapelaan van Marguerite van Oostenrijk. Dit portaal, gesneden door Franstalige ambachtslieden, is geïnspireerd door lokale artistieke tradities na de sluiting van de bouwlocatie Brou. De klokkentoren, gebouwd in de 16e eeuw, was de hoogste tijd van Besançon. Een kapel gewijd aan Notre-Dame des Pains werd vergezeld door Antoine de Montécut.

Het schip werd gewelfd en een apse toegevoegd aan het koor in 1720. De kloostergebouwen, herbouwd in de zeventiende eeuw, nu huiskantoren, klaslokalen en de bibliotheek van de Universiteit van Besançon. De poort en toren staan sinds 1926 als historische monumenten. De kerk herbergt opmerkelijke werken, zoals twee houten aanbidders (1768) dicht bij de beelden van Luc Breton, een beeld van de Maagd van Raymond Gayrard (1858), en acht muurschilderingen van Joseph Aubert (1892-1911), geïnspireerd door de fresco's van Hippolyte Flandrin in Parijs. Zijn 19e-eeuwse glas-in-loodramen, gemaakt door Henri Fleur, illustreren bijbelse en historische scènes, waaronder de nederlaag van de Hugenoten in 1575.

Externe links