Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Notre-Dame de Champ-le-Duc, gebouwd in de 12e eeuw (misschien laat in de 3e kwartaal), is een Romaans gebouw gebouwd op de vermoedelijke locatie van een Karolingische villa toegeschreven aan Karel de Grote. Het was het hart van een invloedrijke parochie van 34 dorpen en 7 zijkerken. Zijn historische belang is ook te danken aan zijn status als kerkelijk vorstendom dat door de paus aan Jean-Claude Sommier, aartsbisschop van Caesarea, dan parochiekerk priester (1696 De kerk onderging grote restauraties in de 18e eeuw (1722.

De romaanse architectuur van de kerk, in lokale zandsteen, wordt gekenmerkt door een ongewelfde schip, een verhoogde transept, en een halfronde apse geflankeerd door afgeknotte absidiolen in de achttiende eeuw. De klokkentoren, op twee verdiepingen, heeft typische gemelineuze bessen. Het schip, herbouwd in 1722 Het plein van de transept, gewelfde dogiven (een van de oudste in de regio), ondersteunt de klokkentoren. De stenen van de 18de eeuwse restauraties komen uit lokale steengroeven, waaronder die van Fimmenil.

Een historisch monument in 1908, de kerk herbergt een beschermd meubilair: een orgel van Nicolas Dupont (1781) geclassificeerd in 1965, 16e eeuw doopvonten, en een altaargraf van de 18e eeuw. De geschiedenis weerspiegelt zijn centrale rol in de Volognevallei, die al in de stad Bruyères bestaat. De wijzigingen van de 18e en 20e eeuw behouden zijn Romaanse karakter en passen zijn interieur aan de barokke smaak aan, zoals blijkt uit de glas-in-lood ramen en gewelven van het koor.

De belangrijkste priesters zijn Jean-Claude Sommier (1696 De lokale steengroeven, gelegen op 2 Vandaag de dag blijft de kerk een belangrijke getuigenis van de Vogezen Romaanse kunst, het combineren van architectonische soberheid en rijke parochie geschiedenis.

Externe links