Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Notre-Dame de Cunault Church, gelegen aan de voormalige gemeente Cunault (nu Chênehutte-Trèves-Cunault), is een meesterwerk van middeleeuwse romaanse architectuur. Het is gelegen nabij de Loire 15 km van Saumur, het is nauw verbonden met de kloostergeschiedenis van de regio, waaronder de bedevaarten van de monniken van Saint Philibert die de Vikingen in de 9e eeuw ontvluchten. De 11e eeuwse klokkentoren, geïntegreerd met romaanse reconstructie, getuigt van zijn anciënniteit, terwijl zijn schip romaanse en gotische stijlen Angelvin weerspiegelt bouwcampagnes daterend uit de 1100 tot de 13e eeuw.

Het klooster wordt traditioneel toegeschreven aan de heilige Maxenceul, discipel van St Martin de Tours, uit de vierde eeuw. In 845, graaf Vivien de Tours bood de site aan de monniken van Saint Philibert, die tijdelijk de relieken van de heilige tussen 858 en 862 installeerde voordat ze naar Tournus. Na de Normandische invallen brachten de monniken de relieken van de heilige Maxenceul terug naar Cunault, waar de priorij de steun kreeg van de heren van Anjou zoals Foulque Nerra en Foulque IV le Rechin. De kerk, herbouwd vanaf de 12e eeuw, herbergt prestigieuze relikwieën zoals de ring van de Maagd en een fles van haar melk, trekken vele pelgrims.

In de 15e eeuw werd de kerk versterkt tijdens de Honderdjarige Oorlog, zoals blijkt uit de niches en verdedigingstorens van zijn westerse gevel. De priorij, geplaatst onder het begin van de 14e eeuw, daalt geleidelijk: het wordt geplunderd door de Hugenoten in 1562, die gooit de sjaal van Sint Maxenceul in de Loire (op wonderbaarlijke wijze geraffineerd). In 1741 werd de priorij afgeschaft, en de kerk, gedeeltelijk ontheiligd, werd parochie in 1754 na de vernietiging van de voormalige kerk van St. Maxenceul door een orkaan.

De Franse Revolutie markeerde een keerpunt: de kerk werd verkocht als nationaal goed in 1789, en het koor, omgetoverd tot een schuur, werd in 1840 door Prosper Mérimée beschreven als "in een zielige staat," die diende als een fagot-remissie. In 1846 werd het door het departement gekocht en dertig jaar gerestaureerd onder leiding van Charles Joly-Leterme. In de 20e eeuw verwelkomde de klokkentoren de klokken van de kathedraal van Constantine (Algerije), en daar werd in 1977 een orgel geïnstalleerd dat zijn culturele en religieuze roeping volhield.

De architectuur van Notre-Dame de Cunault onderscheidt zich door zijn zeer heldere driedubbele schip, zijn afwezigheid van transept, en een bed oorspronkelijk uitgerust met een vernietigde axiale kapel. De 11e-eeuwse Romaanse klokkentoren, geïntegreerd met het noordelijke onderpand, is versierd met gesneden hoofdsteden die de Aankondiging en Tentatie vertegenwoordigen. Binnen, 223 hoofdsteden, waaronder een vijftiental historische, en 15e eeuwse muurschilderingen (zoals de Transfiguratie of een Sint Christophe) illustreren zijn rijke inrichting, ondanks de degradaties geleden door de eeuwen heen.

Onder de bewaard gebleven schatten bevinden zich een 13e-eeuwse gotische sjaal (voorheen toegeschreven aan St Maxenceul), een 12e-eeuwse rood marmeren dooptank, en een 16e-eeuwse Pietà. De kerk, nog steeds cultureel actief, is ook een plaats van concerten dankzij het orgel van Jean-Loup Boisseau. De zonneoriëntatie, waar de zon van de zomerzonnewende het schip kruist om het koor te verlichten, benadrukt de knowhow van middeleeuwse bouwers.

Externe links