Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Notre-Dame de Ham, gelegen in de gelijknamige stad in de Hauts-de-France regio, is een oude abdij van de genovéfain canons die na de revolutie in een parochiekerk zijn veranderd. De bouw begon in de 12e eeuw, maar het gebouw, meerdere malen verwoest, werd gerestaureerd in de 17e en 18e eeuw, evenals tussen de twee wereldoorlogen. In 1888 werd een historisch monument opgericht (naar de crypte in 1862) en werd een composiet architectuur afgebeeld, waarin Romaanse en Gotische stijlen werden gecombineerd.

De kerk keurt een Latijns kruisplan goed, met een centraal schip, twee zijden, een transept en een verhoogd koor, typisch voor Benedictijner verordening. De romaanse delen, zichtbaar in de lagere niveaus en de westerse gevel, contrasteren met het gotische koor en transept (1180-1220), gekenmerkt door barlong gewelven en hoofdsteden versierd met gestileerde palletten. Het bed, slank en elegant, stijgt op drie niveaus, ondersteund door uitlopers en doorboorde ramen in het derde punt.

De restauraties van de 17e en 18e eeuw hadden voornamelijk betrekking op het schip, verwoest door eerdere oorlogen. In 1672 werd een klokkentoren toegevoegd boven het kruispunt van de transept, en in 1701 werd een zijpoort gebouwd. Een brand in 1760, veroorzaakt door de bliksem, verwoestte het schip, dat werd herbouwd in de 18e eeuw stijl door Prior Coste de Champeron. Binnen de kerk is versierd met 32 stucwerk bas-reliëfs afgebeeld bijbelse scènes, terwijl de crypte, geclassificeerd in 1862, huizen de grafstenen van Odon IV, heer van Ham in de 13e eeuw, en zijn vrouw Isabelle van Bethencourt.

Het liturgische meubilair omvat een 18e-eeuws hoog altaar, geclassificeerd als een historisch monument in 1915, evenals een neo-klassiek orgel herbouwd in 1950 door Beuchet-Debierre, na de vernietiging van de twee wereldoorlogen. De crypte, het oudste deel (einde XII - begin XIII), onderscheidt zich door zijn driehoekige kluis met aderen en gesneden hoofdsteden. De grafstenen van Odon IV en Isabelle van Bethencourt, geclassificeerd in 1888, zijn er bewaard gebleven en bieden een zeldzame getuigenis van middeleeuwse begrafeniskunst.

De kerkorgels, oorspronkelijk gebouwd in 1763 door Louis Péronart, werden vernietigd tijdens de twee wereldconflicten. Het huidige instrument, geïnstalleerd in 1950, gebruikt het 1934 orgelbuffet, ontworpen door Cavaillé-Coll-Convers. Met 36 wedstrijden en drie keyboards is het een opmerkelijk voorbeeld van het Franse neoklassieke orgel. De interieurdecoratie daarentegen belicht evangelische en apostolische scènes, waarbij de spirituele en artistieke rol van het gebouw door de eeuwen heen wordt benadrukt.

Externe links