Bouw van een kerk 4e quart XIIe siècle - XIIIe siècle (≈ 1287)
Belangrijkste bouwperiode van het monument.
19 janvier 1995
Registratie Historisch Monument
Registratie Historisch Monument 19 janvier 1995 (≈ 1995)
Officiële bescherming bij ministerieel decreet.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Kerk (C. 237): inschrijving bij decreet van 19 januari 1995
Kerncijfers
Information non disponible - Geen teken geïdentificeerd
Bronnen vermelden geen verwante historische actoren.
Oorsprong en geschiedenis
De kerk Onze Vrouwe van de Aanname van Mathons is een religieus gebouw gebouwd tussen de 4e kwart van de 12e eeuw en de 13e eeuw. Gelegen in het dorp Mathons, in Haute-Marne (Departement 52), het illustreert middeleeuwse kerkelijke architectuur van de Champagne-Ardenne regio, nu geïntegreerd in het Grote Oosten. De inschrijving als historisch monument bij beschikking van 19 januari 1995 getuigt van zijn erfgoedwaarde, hoewel de beschikbare bronnen de details van de stichting of latere wijzigingen niet specificeren.
De locatie van de kerk op 2 Grande Rue in Mathons (INSEE code 52316) is gedocumenteerd in de Merimée database, met geografische nauwkeurigheid als "a priori bevredigend" beschouwd (noot 6/10). Het gebouw is eigendom van de gemeente en omvat beschermde elementen, waaronder het gebouw zelf (kadaster C, perceel 237). De archieven vermelden geen sponsors, ambachtslieden of belangrijke gebeurtenissen in verband met de bouw, maar de status als Historisch Monument onderstreept het belang ervan in het lokale erfgoed.
Ten tijde van de bouw, tussen de 12e en 13e eeuw, speelden parochiekerken als Onze-Lieve-Vrouw van de Hemelvaart een centrale rol in het leven van plattelandsgemeenschappen. Zij dienden niet alleen als een plaats van aanbidding, maar ook als verzamelplaats voor collectieve beslissingen, religieuze feestdagen en ceremonies die de levensfasen markeren (doopsels, huwelijken, begrafenissen). In een regio als Champagne, dan onder invloed van de Champagnegraven en aangrenzende abdijen, weerspiegelden deze gebouwen vaak artistieke en technische uitwisselingen tussen lokale werkplaatsen en bredere architectonische stromingen, zoals de aankomende gotische kunst.