Bouw van een kerk XIIe siècle (≈ 1250)
Eerste bouwperiode van het gebouw.
11 mai 1932
Registratie van de klokkentoren
Registratie van de klokkentoren 11 mai 1932 (≈ 1932)
Bescherming van historische monumenten.
13 mars 1950
Registratie van apse
Registratie van apse 13 mars 1950 (≈ 1950)
Uitbreiding van de bescherming van erfgoed.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
De klokkentoren: inscriptie bij volgorde van 11 mei 1932; L'abside: inscriptie bij volgorde van 13 maart 1950
Kerncijfers
Information non disponible - Geen teken genoemd
Bronnen noemen geen historische actoren.
Oorsprong en geschiedenis
De kerk van Onze-Lieve-Vrouw van de Aanname van Suin is een Romaans religieus gebouw gebouwd in de 12e eeuw. Gelegen in het departement Saône-et-Loire, Bourgondië-Franche-Comté, onderscheidt het zich door zijn architectuur typisch voor de Romaanse kunst, met inbegrip van zijn semi-circulaire bed en klokkentoren versierd met geminées bessen. Deze elementen weerspiegelen het belang van kerken als spirituele en gemeenschapscentra in de Middeleeuwen in dit landelijke gebied.
De kerkklokkentoren werd ingeschreven als historische monumenten op 11 mei 1932, gevolgd door de apsis op 13 maart 1950. Deze bescherming benadrukt de erfgoedwaarde van het gebouw, met name zijn halfronde apsis, ritmisch door pilasters en bedekt met lauze, evenals zijn Romaanse klokkentoren met gebogen baaien. Deze architectonische kenmerken illustreren de knowhow van de bouwers van de tijd en de evolutie van bouwtechnieken.
De kerk, eigendom van de gemeente Suin, belichaamt de centrale rol van religieuze gebouwen in het lokale leven in de 12e eeuw. In die tijd dienden kerken niet alleen als ereplaatsen, maar ook als sociale en culturele bezienswaardigheden voor landelijke gemeenschappen. Hun architectuur weerspiegelde vaak de welvaart en overtuigingen van de bewoners, terwijl ze het landschap duurzaam markeerden.
Architectonische details, zoals gefluitte pilasters of kolommen die de klokkentorens scheiden, getuigen van een esthetisch en functioneel onderzoek dat uniek is voor de romaanse kunst. Deze elementen, gecombineerd met het gebruik van lokale materialen zoals lauze, tonen een aanpassing aan de beschikbare middelen en liturgische behoeften van de tijd. De kerk blijft vandaag een waardevolle getuigenis van dit middeleeuwse erfgoed in Bourgondië-Franche-Comté.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen