Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Notre-Dame de la Dalbade, gelegen aan de rue de la Dalbade in Toulouse, ontleent zijn naam aan de oude kerk van Santa Maria dealbata ("Saint Maria de Witte"), dus genoemd vanwege de kalklaag. Het huidige gebouw, herbouwd uit 1480 na een verwoestende brand in 1442, illustreert zuidelijke gotische architectuur, nuchter van buiten maar rijk aan interieur details. De klokkentoren, getekend door Nicolas Bachelier in 1551, piekte op 87 meter voordat ze werd ontmanteld in 1795, vervolgens herbouwd in 1881 op 81 meter. Het stortte tragisch in in 1926, wat grote slachtoffers en schade veroorzaakte.

De gevel, versierd met een keramische tympanum (1874) die de kroning van de Maagd van Fra Angelico weergeeft, combineert Italiaanse renaissance en gotische invloeden. In de kerk bevinden zich opmerkelijke werken: middeleeuwse beelden (zoals de 16e eeuwse Homo Ecce), 18e en 19e eeuwse schilderijen en een historisch orgel gerestaureerd in 2009. Het glas in lood van het koor vertelt Mariaanse scènes, terwijl de zijkapellen de lokale heiligen en Karmelietenfiguren vieren.

De geschiedenis van Dalbad weerspiegelt de religieuze en politieke omwentelingen van Toulouse. Eerste plaats van grote aanbidding, werd beschadigd tijdens de revolutie, vervolgens hersteld na de ineenstorting van de klokkentoren. Tegenwoordig worden relikwieën bewaard zoals de wonderbaarlijke Christus van Salin (15e eeuw) en bustes van Nicolas Bachelier die aan het museum van Augustins zijn blootgesteld. Het orgel, geclassificeerd als een historisch monument, en zijn decoraties maken het een unieke getuigenis van het Toulouse erfgoed.

De wijk Carmes was historisch gezien een ambachtelijk en religieus centrum. De Dalbada, met zijn gewelfde bakstenen en zijn zijkapellen, diende ook als verzamelplaats voor de broederschappen, zoals die van de vissers die Sint-Petrus vereren die over het water wandelden. Zijn architectuur, die externe bezuinigingen en innerlijke rijkdom combineert, symboliseert de dualiteit tussen kerkelijke macht en populaire toewijding in Occitanie.

Gedeeltelijk geclassificeerd in 1886 (gevel) en geregistreerd in 1925, de kerk blijft een woonplaats, gekenmerkt door opeenvolgende restauraties. De beschermde elementen, gevel, orgel, beelden en zijn rol in de stedelijke geschiedenis maken het een must-see monument. Archeologische referenties (Congres van 1929, studies van Bruno Tollon) onderstrepen het belang van de ontwikkeling van gotische bakstenen gebouwen in de Midi.

Externe links