Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Notre-Dame-de-la-Gloriette, oorspronkelijk Sainte-Catherine-des-Arts, werd gebouwd in Caen door de Jezuïeten tussen 1684 en 1689, op moerasrijke gronden bij Petit Odon. De bouw, geleid door pater André en gefinancierd door brieven patent van Hendrik IV (1608), maakt deel uit van de verstedelijking van het eiland Little Near. De eerste steen werd in 1684 gelegd door de dichter Jean Regnault de Segras, toen wethouder, en de kerk werd ingewijd in 1689. De architectuur, geïnspireerd door de Gesù van Rome, weerspiegelt de Jezuïeten invloed, met een open gevel contrasterend met sobere zijwanden, behandeld als een "theater decor.".

In 1762, nadat de Jezuïeten waren verbannen, werd de kerk afgestaan aan de Universiteit van Caen en vervolgens ontheiligd tijdens de revolutie. Het werd op zijn beurt gebruikt als een plaats van constitutionele aanbidding (1791) als een zaal voor de decadente vieringen (1793), en bijna werd een slachthuis of museum. In 1801-1809 werd het in 1802 gerestaureerd tot Katholieke eredienst onder de naam Notre-Dame, ter vervanging van de Cold-Rue kerk. In 1909 werd een historisch monument gebouwd, dat sinds 1810 de relikwieën van Jean Eudes herbergt en in 1884 in zijn crypte is overgebracht.

Het interieur, gekenmerkt door renovaties in de 19e en 20e eeuw, behoudt uitzonderlijke meubels: een hoog altaar in wit marmer (18e eeuw) uit de abdij van de dames, overdekt door een gouden baldaquin (1707) geïnspireerd door Saint-Germain-des-Prés, evenals relikwieën en geclassificeerde secundaire altaren. Het schip, omlijst door lage zijde en een discrete transept, herbergt een gerestaureerde neoklassieke orgel (Barker, Cavaillé-Coll). Sinds 1987 wordt de kerk uitgeleend aan de Maîtrise de Caen voor concerten, die haar link met muziek en de kunsten doorzetten.

De gevel, enigszins gebogen als gevolg van onstabiele grond, domineert een parvis geclassificeerd in 1939, begrensd door historische ketens. De interieurversieringen, zoals de verheerlijking van Saint-Jean-Eudes (1901) of de gouden panelen van het koor, getuigen van opeenvolgende verfraaiingen. Ondanks afgebroken projecten (museum, entertainmentzaal) blijft de kerk een symbool van de veerkracht van het Keniaanse erfgoed, waarbij religieuze, architectonische en culturele geschiedenis worden gemengd.

De geclassificeerde meubelelementen, de gesneden houten preekstoel (XVIIIde eeuw), smeedijzeren grilles, of beelden van engelen komen voor sommigen uit de abdij van de dames of uit de oude Notre-Dame-de-Froide-Rue. Deze overdrachten, gekoppeld aan revolutionaire omwentelingen, hebben haar erfgoed verrijkt. Vandaag de dag combineert de kerk parochie en culturele functies, met ongeveer twintig jaarlijkse concerten, terwijl restauraties nodig zijn (vooral voor baldaquin en houtwerk).

Externe links