Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Notre-Dame de la Platé, genoemd uit de 11e eeuw, was oorspronkelijk gelegen op een klein plateau, vandaar zijn naam. Het middeleeuwse gebouw werd vernietigd door protestanten tijdens de oorlogen van de religie, waardoor alleen de klokkentoren stond, omgezet in een poederbak. De laatste explodeerde vanwege een blikseminslag tijdens de Hugenoten bezetting, waardoor het einde van de eerste kerk.

De reconstructie begon in 1607, maar in 1741 werd de kerk grondig gerenoveerd in een Jezuïet en barokstijl, geïnspireerd door de kerk van de Gesù van Rome. De pastorie werd toegevoegd in 1755, gevolgd door de klokkentoren in 1771. Italiaanse beeldhouwers Isidore en Jean Baratta realiseerden in 1756 grote werken van marmer van Carrara, zoals de Maagd van de Hemelvaart en het Doopsel van Christus. Het orgel, gedateerd 1764, en de geschilderde decoraties van de negentiende eeuw completeren dit artistieke ensemble.

In het begin van de 19e eeuw maakte Saint Émilie de Villeneuve haar geloften, een gebeurtenis die werd herdacht door een altaarstuk. Gesloten in 1997 als gevolg van degradatie (infiltraties, verslechtering van schilderijen), onderging de kerk grote restauraties, vooral in 2017 voor haar interieurdecoraties. Sinds 2015 is het geopend voor concerten en ceremonies. Zijn beiaard, geïnstalleerd in 1847 en volledig handmatig, heeft nu 34 klokken, sommige gesmolten door Paccard in 1976.

Gerangschikt als historisch monument in 1987, de kerk illustreert Castres' religieuze en artistieke erfgoed, mengen barok, Jezuïet en lokale invloeden. De klokkentoren, toegankelijk tijdens culturele evenementen, en de beiaard, een van de weinige in het zuiden van Frankrijk nog steeds actief, maken het een opmerkelijke erfgoed site. De werken van de Baratta, de marmeren baldaquin en de schilderijen van Jean-Baptiste Despax (1767) getuigen van haar decoratieve rijkdom.

Externe links