Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Notre-Dame de Montfarville Church is een katholiek gebouw in de gelijknamige gemeente Manche in Normandië. Gebouwd in de 13e eeuw, behoudt het zijn klokkentoren in een gebouw. Het essentiële deel van het huidige gebouw dateert echter uit de 18e eeuw, na een grote wederopbouw in 1763 gefinancierd door de pastoor Maître Caillet, zoals blijkt uit de inscriptie boven de poort: "1763: Messire C. Caillet, pastoor van deze plaats had deze kerk op zijn kosten gebouwd." De kerk, gezegend op 12 februari 1764, zo combineert middeleeuwse architectuur met Norman classicisme in wit graniet.

De wieg van de kerk is versierd met 19 marouflage schilderijen, gemaakt tussen 1879 en 1881 door de plaatselijke schilder Guillaume Fouace. Deze werken, in opdracht van Abbé Goutière en gefinancierd door schenkingen (waaronder die van François Debrix en Bernard Lebaron), illustreren scènes uit het Nieuwe Testament. Geclassificeerd als historische monumenten in 1983-1984, geven ze het gebouw een artistieke singulariteit. Fouace vertegenwoordigde de inwoners van het dorp als rolmodellen, waaronder zijn dochter incarnatie van engel Gabriel.

De kerk herbergt opmerkelijke meubels, waaronder een standbeeld van Notre-Dame de Consolation (14e eeuw, gerangschikt in 1905), een Lodewijk XV hoog altaar (geklasseerd in 1955), en 20e-eeuwse glasramen die de revolutie oproepen, zoals die van de veroordeling van Abbé Nicolas Cléret (1726 De doopvonten (1784) en een baars van 1765, die een 17e eeuwse Christus ondersteunen, completeren dit ensemble. Het gebouw, gedeeltelijk genoemd als historische monumenten sinds 1994, weerspiegelt eeuwen van de Normandische religieuze en artistieke geschiedenis.

De 13e eeuwse klokkentoren, de enige middeleeuwse vestige, contrasteert met het schip en koor herbouwd in 1763 in een sobere en elegante stijl. De kraampjes, werken van een Morsalines Huchier (Guillume Godefroy), en de geschilderde houten altaren (Louis XV stijl) markeren lokaal vakmanschap. De glas-in-loodramen van Charles Lorin (1922/1924) voegen een modern tintje toe, terwijl de Sulpische iconografie van de schilderijen van Fouace getuigt van de 19e eeuwse religieuze stromingen. Een gemeenschappelijk eigendom, de kerk blijft een plaats van aanbidding en actief erfgoed.

Externe links