Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk Notre-Dame de Montluçon, gelegen in de Allier, is een 15e eeuws gotisch gebouw gebouwd op initiatief van Louis II de Bourbon, hertog van Bourbon. Het vervangt een 12e-eeuwse Romaanse kerk met de noordelijke arm van de transept, zijn apsidiool, en de noordelijke druppelwand. Dit eerste gebouw had de provinciale raden van 1266 en 1288. De gotische reconstructie, de tijdgenoot van het kasteel van Montluçon, werd onderbroken door de dood van de hertog, waardoor onafgemaakte hoofdsteden en westerse stapels koor.

De werken werden rond 1450 hervat met de decoratie van de oostelijke spanten van de onderkant en de sacristie, maar het oorspronkelijke plan werd verminderd: de klokkentoren werd verplaatst aan het kruis van het koor, en het noordelijke onderpand werd nooit gebouwd. In de 16e eeuw werden de bedzijde, het getransepte kruis en de zuidzijde herbouwd, terwijl de noordelijke zijkapellen, doorboord door gotische baaien, dateren uit de late 15e eeuw. De gevel werd in de 17e eeuw vervangen door pilasters en pedimentdeuren, waaronder de westelijke gevel (1622).

Geklasseerd als een historisch monument in 1987, de kerk behoudt opmerkelijke elementen zoals een 15e-eeuwse Maagd van de Barmhartigheid gesneden door Jacques Morel, 16e-eeuwse glas-in-lood ramen (inclusief een Transfiguratie van de Maagd en de Aanbidding van de Magi), en een 19e-eeuwse orgel gerestaureerd in 2015. De klokkentoren, oorspronkelijk hierboven gepland, verloor zijn stenen pijl in 1706, vervangen door een eenvoudig dak. Het gebouw, een voormalige priorij-curtain afhankelijk van de abdij van Menat, illustreert de architectonische overgangen tussen Romaanse, Gotische en Renaissance in de Bourbonnais.

De kerk onderscheidt zich door haar onregelmatige plan met twee parallelle beuken, het resultaat van opeenvolgende bouwcampagnes en financiële beperkingen. Het wapen van de hertogen van Bourbon en Prior Gilles Duboix, zichtbaar op de aartssleutels, getuigen van zijn feodale geschiedenis. De kapel van de rozenkrans, herschikt rond 1611, en die van het Heilig Hart (voormalig middeleeuwse capitulaire hal) werden opgenomen in het gebouw in de zeventiende eeuw. Een vierhoekige balustrade, vroeger versierd met pinakels, liep de dropurale muren.

Archeologische en historische bronnen, zoals de werken van Canon Joseph Clément (1925-1932) of de studies van Pierre Pradel (1938), onderstrepen zijn centrale rol in de bovenstad Montluçon, een parochie die zich uitstrekt over het omringende platteland. De kerk zou een gebouw hebben opgevolgd gewijd aan St.Ménélée, oprichter van de abdij van Menat in de achtste eeuw. Zijn meubels, waaronder een retabel van het leven van de Maagd en een schilderij van de Aanbidding van de Magi, voltooit zijn erfgoed belang.

Externe links