Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De abdij Saint-André-de-Sorède, opgericht in de Middeleeuwen, werd in 823 opgericht door Abbé Miro en zijn monniken die Spanje ontvluchtten, op grond van Louis le Pieux. Het dorp St Andrew ontwikkelde zich rond dit Benedictijner klooster, gebouwd op een Gallo-Romeinse site rond het jaar 900. De abdij werd herbouwd en gewijd op 11 november 1121 tijdens het bewind van Lodewijk VI en het pontificaat van Calixte II.

De westelijke gevel van de kerk onthult drie perioden van de bouw: een 10de eeuwse visstaart apparaat, een 11de eeuwse grove apparaat, en een 12de eeuwse gesneden stenen bovenste deel, overeenkomend met de gewelf van het schip. De latel van de westelijke poort, gesneden in een stijl die vergelijkbaar is met die van Saint-Genis-des-Fontaines, vertegenwoordigt een Christus in glorie omringd door engelen en serafijnen, waarschijnlijk uit dezelfde werkplaats.

In 1592, op verzoek van Filippus II van Spanje, paus Clement VIII rattacha de abdij van Sint-Andreas aan die van de Heilige Maria van Arles-sur-Tech, het maken van een einde aan zijn autonome kloosterleven. De kerk, geclassificeerd als een historisch monument in 1910, is vandaag de dag het enige overblijfsel van de abdij. Het Latijnse kruisplan, met een apsis en twee apsidiolen, evenals zijn gekerfde marmerlint, maken het een opmerkelijk voorbeeld van Catalaanse romaanse kunst.

De gevel is versierd met vijf gegroefde bogen, terwijl gekerfde marmeren fragmenten, waarschijnlijk uit een ontbrekend gebouw, een later toegevoegd vierkant venster omringen. Deze elementen illustreren de architectonische en artistieke evolutie van de site, gekenmerkt door lokale invloeden en hergebruik van eerdere materialen.

Externe links