Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Saint-Apollinaire Kerk van Saint-Apollinaire en Côte-d'or

Patrimoine classé
Patrimoine religieux
Eglise
Côte-dor

Saint-Apollinaire Kerk van Saint-Apollinaire

    L'Église
    21850 Saint-Apollinaire
Église Saint-Apollinaire de Saint-Apollinaire
Église Saint-Apollinaire de Saint-Apollinaire
Église Saint-Apollinaire de Saint-Apollinaire
Église Saint-Apollinaire de Saint-Apollinaire
Église Saint-Apollinaire de Saint-Apollinaire
Église Saint-Apollinaire de Saint-Apollinaire
Église Saint-Apollinaire de Saint-Apollinaire
Église Saint-Apollinaire de Saint-Apollinaire
Église Saint-Apollinaire de Saint-Apollinaire
Église Saint-Apollinaire de Saint-Apollinaire
Église Saint-Apollinaire de Saint-Apollinaire
Église Saint-Apollinaire de Saint-Apollinaire
Église Saint-Apollinaire de Saint-Apollinaire
Crédit photo : Christophe.Finot - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

Haut Moyen Âge
Moyen Âge central
Bas Moyen Âge
Renaissance
Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
900
1000
1100
1600
1700
1800
1900
2000
869
Eerste Benedictine vermelding
fin Xe siècle
Reconstructie en nieuwe termijn
1645
Vallen van de klokkentoren
1701
Dorpsbrand
27 février 1946
Indeling van de apse
1990
Archeologische vondsten
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

Abside: inschrijving bij beschikking van 27 februari 1946

Kerncijfers

Pierre Pasquier - Architect De kerk gereconstrueerd na het vuur van 1701.

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Apollinaire, gelegen in de agglomeratie Dijonnaise van Saint-Apollinaire (Côte d'Or), is een religieus gebouw uit de 11e en 12e eeuw. Vanuit een basiliek vlak, eindigt het met een halfronde apse versierd met lumbale banden, kenmerkend voor de Bourgondische romaanse architectuur. De vierkante klokkentoren, bedekt met leien, overstijgt een sobere westelijke gevel, gemarkeerd door een poort in volledige hanger ondersteund door twee kolommen. De vroege kerk, al in 869 verbonden met de Benedictijnse monniken van de abdij van Saint-Bénigne van Dijon, werd aan het eind van de tiende eeuw herbouwd onder de naam Saint-Apollinaire, waarna een gebeeldhouwde put verdween.

In de 17e eeuw leed het monument twee grote rampen: de ineenstorting van de klokkentoren in 1645, gedeeltelijk verwoesting van het schip, en vervolgens een brand in 1701 die een deel van het dorp en de kerk verwoestte. Kort daarna herbouwd door architect Pierre Pasquier, werd het gerenoveerd in de 19e eeuw, met behoud van zijn middeleeuwse apsis, het enige deel geclassificeerd als Historisch Monument bij decreet van 27 februari 1946. Opgravingen uitgevoerd in 1990 op de site van de voormalige goed onthulde Gallo-Romeinse funderingen, een verklaring voor een oude bezetting van de site. De kerk, een gemeenschappelijk eigendom, dus combineert Romaans erfgoed, klassieke reconstructies en oude sporen.

De geschiedenis van Saint-Apollinaire is nauw verbonden met die van Dijon en zijn regio. Vanaf de middeleeuwen speelde de kerk een centrale rol in het spirituele en sociale leven van het dorp, onder invloed van de abdij Saint-Bénigne. De vernietigingen van de 17e en 18e eeuw weerspiegelen de gevaren van de landelijke Bourgondische gemeenschappen, tussen oorlogen, branden en moeizame wederopbouwen. De 19e eeuw verandert, vaak in de religieuze gebouwen van de regio, vaak gericht op het aanpassen van de gebouwen aan de culturele en esthetische behoeften van de tijd, terwijl het behoud van erfgoedelementen beschouwd emblematische, zoals de apsis van Saint-Apollinaire.

Externe links