Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Bruno de Voiron, gelegen in Place de la République, werd gebouwd tussen 1857 en 1871 onder leiding van diocesane architect Alfred Berruyer, een belangrijke figuur in het religieuze erfgoed van Iserois. Op bevel van de gemeente in 1820 ter compensatie van de verzadiging van de Saint-Pierre kerk (7.000 inwoners) werd de bouw ervan gedeeltelijk gefinancierd door de Chartreux, die onder andere 54 glas-in-lood ramen en de 3 rozen van het Parijse huis Jules Gaspar Gsell-Laurent aanbood. Deze vensters, geïnspireerd op de middeleeuwse modellen van de 12e eeuw, illustreren scènes van het Oude en Nieuwe Testament, met een centrale rozenkrans die Christus in majesteit vertegenwoordigt, die die van Notre-Dame de Paris oproept.

Het gebouw, van neo-gotische stijl, onderscheidt zich door zijn gegoten cement Met een lengte van 67 meter (gelijk aan de hoogte van de klokkentorens) voor 22 meter van het schip, de kerk bevat een harmonische gevel met drie gesneden portalen, een vijfhoekig koor versierd met gemarmerde doeken (1919 De liturgische meubels (stoel, orgelbuffet, sluiting van het koor) nemen dezelfde neo-gotische stijl, de moeite waard voor het geheel de bijnaam "Kathedral" onder de Voironnais.

Gerangschikt historisch monument bij decreet van 11 januari 2007 (gewijzigd in 2022), de kerk dankt ook haar reputatie aan de strategische locatie: zichtbaar vanaf de RD1075 (ex-RN75) en de Grenoble-Lyon spoorweg, het markeert de ingang van het voetgangerscentrum. De geschiedenis weerspiegelt de technische uitdagingen van de tijd (overstroming van 1897 die de veranda neemt, vervangen door de huidige trap) en de invloed van de Chartreux, wiens financiële steun de naamskeuze bezegelde als eerbetoon aan Saint Bruno, oprichter van hun orde. De architectuur, hoewel geïnspireerd door de principes van Viollet-le-Duc, wordt gescheiden door zijn oorspronkelijke plan, het mengen van het gewelfde schip van de dogives, triforium, en zijkapellen.

De glas-in-loodramen, gefinancierd door de Chartreux, volgen een middeleeuwse traditie door 214 bijbelse scènes te roosteren, van Adam en Eva in Sint Vincent de Paul. De westelijke roos, symbolisch meesterwerk, dialoog met de twee pijlen van gelakte tegels (67 m) en het polychrome dak. De schilderijen van Monelli (geïnspireerd door de Jacobijnen van Agen) en de sculpturen van Paul Virieu (zoals de "Beau Dieu" van het tromeau, geïnspireerd door Amiens) completeren dit samenhangende artistieke programma. Het orgel, oorspronkelijk gepland voor Lyon, werd in 1883 aangepast met een neogotisch buffet, dat tussen 1999 en 2002 werd gerestaureerd door Daniel Kern.

De kerk is eigendom van de gemeente en belichaamt zowel een industrieel erfgoed (Cement de la Porte de France) als een plaats van herinnering: de herbouwde veranda na de vloed, de glas-in-lood ramen gered door de publieke vrijgevigheid, en het orgel, getuige van de uitwisselingen tussen Voiron en Lyon. Tegenwoordig blijft het een visueel en spiritueel monument, geclassificeerd om zijn architectonische, historische en artistieke waarde, terwijl het de stedelijke ontwikkeling van Voiron in de 19e eeuw illustreert.

Externe links