Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Caprais de Carsac, gelegen in Carsac-Aillac in de Dordogne, wordt al in de 12e eeuw genoemd in de archieven van het bisdom Périgueux. Op dat moment was het een parochiekerk onder de kolonie van de bisschop, geïntegreerd in de aartspriester van Sarlat. De geschiedenis wordt gekenmerkt door grote veranderingen, vooral in de 16e eeuw, waar de familie Valette, eigenaar van het lokale kasteel, de ontwikkeling ervan gedurende bijna twee eeuwen beïnvloed.

In 1321 verenigde bisschop Raymond d'Apremont de Roquecorne de kerk met het Cellerery Office. Tijdens de Honderdjarige Oorlog werd de regio geplunderd, zoals blijkt uit de klacht van de pastoor van Carsac in 1397 tegen de troepen van Jean de Harpedenne. Ondanks deze verstoringen lijkt de kerk relatief gespaard te blijven, met uitzondering van het schip, dat ongewelfd bleef. In 1458 werd de naburige gemeente Aillac tot woestijn verklaard, wat de demografische problemen van die tijd weerspiegelt.

In de zestiende eeuw werd de kerk uitgebreid tot zes priesters, zoals blijkt uit de daden van die tijd. Een inscriptie op de kluissleutel geeft aan dat de kluis van het schip werd voltooid in 1542. Hoewel Abbé Delpeyrat in 1567 een brand veroorzaakt door protestanten, wordt deze informatie uitgedaagd door Dorothée Jacoub, die de beschermende rol onderstreept van Antoine III de Valette, lokale heer en raadslid van Jeanne en Henri de Navarra. Valette's katholieke familie bleef tot 1685, toen de laatste pastoor van deze lijn werd genoemd.

De kerk werd gedeeltelijk verwoest, zoals de Noordkapel in 1794, maar profiteerde ook van restauraties, met name dankzij een bijdrage van de Orde van Malta ter nagedachtenis aan de hulp van Jean de Valette tijdens het beleg van Malta in 1565. In de 20e eeuw werden grote werken uitgevoerd: bestrating en framewerk werd herbouwd in 1922, de klokkentoren werd gerestaureerd in 1941 en de gevel werd gerestaureerd in 1943. Na de Tweede Wereldoorlog maakte kunstenaar Léon Zack, een vluchteling in Carsac, een terracotta kruispad en een plaat die Saint Thérèse vertegenwoordigde, geclassificeerd als historische monumenten in 2004 en 2005.

Gerangschikt een historisch monument in 1912, de kerk van Saint-Caprais onderscheidt zich door zijn architectuur die romaanse en ogivale stijlen combineert. De vijf-archivot veranda, de gebeeldhouwde hoofdsteden, en de koepel op hangers op een zes-open klokkentoren maken het een opmerkelijk voorbeeld van het religieuze erfgoed van perigordin. De lieszuilen van het koor, versierd met bladeren en rinceaux, evenals de historische medaillons van het schip, illustreren de artistieke rijkdom van het gebouw.

Vandaag de dag blijft de kerk een getuigenis van de architectonische en historische evoluties van de regio, van haar middeleeuwse oorsprong tot haar moderne restauraties, met behoud van unieke elementen zoals de werken van Léon Zack, gekoppeld aan haar recente geschiedenis.

Externe links