Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Saint-Charles de Nîmes, een neoklassieke kerk, werd gebouwd tussen 1774 en 1776 door de architect Claude Rollin op de site van een voormalige priorij van de Doctrinaria, opgericht in 1686. De creatie van Nîmes reageerde op de demografische expansie van Nîmes, een stad die toen welvarend was dankzij haar textielindustrie (zaagmolens, verven). Saint-Charles-Borromée werd tussen 1772 en 1773 officieel opgericht door bisschop de Becdelièvre, met koninklijke steun, om de groeiende voorsteden te dienen.

Tijdens de Revolutie werd het gebouw beschadigd voordat het werd hersteld als genezing in 1801. Tussen 1856 en 1886 werden grote werken onder leiding van architect Libourel uitgevoerd: het koor werd vergroot, twee spanwijdten toegevoegd en de sacristie verhuisde naar een groeiende katholieke gemeenschap (1.400 plaatsen per 8.000 gelovigen). Deze veranderingen weerspiegelden de behoeften van een dynamische parochie met decoratieve elementen "troubadour" in de 19e eeuw.

De kerk combineert architecturale neo-klassieke eenvoud en Jezuïeteninvloeden: een enkel schip verdeeld in spanten, zijkapellen en een kluis culmineert op 18,65 m. De gevel, versierd met een driehoekig pediment en pilasters, contrasteert met Louis XV Bay boven de poort. Geklasseerd als historisch monument in 2010, weerspiegelt het de stedelijke en religieuze transformaties van Nîmes, tussen het Oude Regime en de hedendaagse tijd.

Externe links