Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Saint-Cyriaque kerk in Reutenburg, die sinds 1935 als onderdeel van historische monumenten is geclassificeerd, is een religieus gebouw uit de twaalfde eeuw. De Romaanse klokkentoren, gemaakt van geslepen steen, is versierd met leesenes en friezen van bogen, kenmerkend voor de architectuur van deze periode. De toren, opgenomen in de aanvullende inventaris, behoudt zich als een gebeeldhouwde achterwerk met een kruis en figuratieve reliëfs, waaronder een dubbelstaartige vis buste. Deze elementen suggereren een religieus of mythologisch symbool van de middeleeuwse periode.

De huidige structuur van de kerk is het resultaat van grote veranderingen in de 19e eeuw. Het vroege schip, vernietigd rond 1850, was klein in grootte en gedesoriënteerd van het koor. Tussen 1858 en 1859 werd een nieuw schip, transept en koor gebouwd, terwijl in 1896 een neo-Romeinse achthoekige vloer en een pijl aan de klokkentoren werden toegevoegd. Binnen, het schilderij van 1906, inclusief geometrische motieven en christelijke symbolen zoals het mystieke Lam, verfraait de hoogten van het schip en het koor.

Het gebouw herbergt een rijke meubel erfgoed, waaronder een Stiehr-Mockers orgel van 1861, retables, standbeelden (zoals die van Johannes Nepomucene) en schilderijen (met inbegrip van de Martelaar van Saint Cyriac). Deze objecten, gecombineerd met overblijfselen van muurschilderingen en een eucharistisch kabinet op de begane grond van de toren, getuigen van de liturgische en artistieke evolutie van de kerk. De deur in het midden van de muur, de getweernde baaien en de rozen met vierhoeken maken dit architectonische schilderij compleet, waarbij Romaanse erfgoed en latere toevoegingen worden gemengd.

Deze parochiekerk op het kerkplein in Reutenburg (Bas-Rhin) illustreert de religieuze geschiedenis van Elzas, gekenmerkt door reconstructies en artistieke verrijkingen. De klokkentoren, een oud koor van de vroege kerk, blijft het oudste en meest emblematische element, rangschikken het monument tot de belangrijkste getuigenissen van de Romaanse erfgoed in het oosten.

De beschikbare bronnen (Wikipedia, Monumentum) markeren de gedeeltelijke inscriptie in 1935, die alleen de toren bedekt. De gemeenschappelijke eigendom en de afwezigheid van een kluis op de begane grond van de klokkentoren, waar een verborgen smeedijzeren poort blijft, voegen toe aan het mysterie. De kadastrale plannen van 1821 en de aanpassingen van de 19e eeuw geven een overzicht van de evolutie, tussen behoud en aanpassing aan lokale culturele behoeften.

Externe links