Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

St. Edward's Church of the City nr. 12 van de Lensmijnen dans le Pas-de-Calais

Patrimoine classé
Patrimoine religieux
Eglise moderne
Patrimoine minier
Pas-de-Calais

St. Edward's Church of the City nr. 12 van de Lensmijnen

    Parvis de l'église de la cité n° 12
    62300 Lens
Église Saint-Édouard de la cité n 12 des mines de Lens
Église Saint-Édouard de la cité n 12 des mines de Lens
Église Saint-Édouard de la cité n 12 des mines de Lens
Église Saint-Édouard de la cité n 12 des mines de Lens
Église Saint-Édouard de la cité n 12 des mines de Lens
Église Saint-Édouard de la cité n 12 des mines de Lens
Église Saint-Édouard de la cité n 12 des mines de Lens
Église Saint-Édouard de la cité n 12 des mines de Lens
Crédit photo : Jérémy-Günther-Heinz Jähnick (1988–) Descriptionph - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

XIXe siècle
Époque contemporaine
1900
2000
1894
Opening van de mijn 12
1899
Eerste kerkbouw
1901
Zegening van de Kerk
1914-1918
Vernietiging tijdens de Grote Oorlog
1922-1923
Identieke reconstructie
2009
Historische monument classificatie
2025
Verkoop en omschakeling
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

De kerk gelegen bij de kerk van de stad nr. 12, volledig (box AS 401) en de gevels en daken van haar pastorie, gelegen 1, parvis van de kerk van de stad n° 12 (box AS 396): inschrijving bij decreet van 25 november 2009

Kerncijfers

Édouard Bollaert - Directeur Lensmijnen Inspireerde de naam van de kerk, zijn baas.
Louis-Marie Cordonnier - Eerste architect en reconstructeur Ontworpen in 1899 en 1922.
Louis-Stanislas Cordonnier - Architect co-reconstructeur Zoon van Louis-Marie, nam deel aan de wederopbouw.
Élie Reumaux - Stedelijk ingenieur Ontworpen het plan van de stad nr. 12 in 1896.
Mgr Williez - Bisschop van Arras Gezegend de kerk in 1901.

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Édouard, bekend als de "Kerk van de 12e," werd gebouwd in 1899 in de mijnstad van put 12 van Lens, actief sinds 1894. Het werd gebouwd om de arbeiders en hun families te dienen, onder leiding van Edward Bollaert, directeur van de mijnen, wiens naam het draagt. Gezegend in 1901 door bisschop Williez, bisschop van Arras, werd het bijna volledig vernietigd tijdens de Eerste Wereldoorlog, vervolgens herbouwd op dezelfde manier tussen 1922 en 1923 door architecten Louis-Marie Cordonnier en zijn zoon Louis-Stanislas.

De kerk, van neo-Romeinse stijl gekenmerkt door een baksteen regionalisme, wordt gekenmerkt door zijn klokkentoren-porch gestileerd met een pijl uit de leien. Het maakt deel uit van een coherente set met inbegrip van een pastorie, een schoolgroep, en accommodatie voor zusters en management. Het werd in 2024 ontmanteld en verkocht in 2025 om een schoolterrein te worden dat gewijd is aan erfgoedhandel, beheerd door een dochteronderneming van de NA Group.

City No.12, ontworpen door ingenieur Elijah Reumaux in 1896, weerspiegelt de snelle verstedelijking geassocieerd met mijnbouw, van 3000 tot 20.000 inwoners in een paar decennia. De kerk, symbool van het gemeenschapsleven van minderjarigen, werd herbouwd na 1918 op hetzelfde moment als scholen en huisvesting, het behoud van een architectonische eenheid ondanks de toevoeging van een extra niveau aan schoolgebouwen. Het lange plan, zonder transept, met twee zijden en een halfronde apsis, maakt het een typisch voorbeeld van de industriële kerken van Nord-Pas-de-Calais.

In 2025 werd de emolument op Leboncoin verkocht als "vierkamerhuis" voordat het door een trainingscentrum werd gekocht. Dit project heeft tot doel het gebouw te behouden en ambachtslieden (steenkleermakers, metselaars, dakwerkers) te trainen in een context van omschakeling van het mijnerfgoed. De kerk blijft een belangrijke getuigenis van de sociale en architectonische geschiedenis van de regio, gekoppeld aan het industriële tijdperk en de naoorlogse wederopbouw.

Externe links