Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Étienne in Port-sur-Saône vervangt een in 1020 gestichte clinisische priorij die in 1658 aan de Jezuïeten in Vesoul werd gehecht. In de 18e eeuw dreigde de oude kerk, als oud en klein beschouwd, in te storten. In 1749 bevestigde een canon van Vesoul zijn kritieke toestand en werden tijdelijke reparaties uitgevoerd. Ondanks deze werken werd het schip, ondersteund, onbruikbaar, waardoor de kantoren in een aangrenzende kapel moesten staan. De bevolkingsgroei van Port-sur-Saône maakt een duurzame oplossing onontbeerlijk.

Tussen 1772 en 1775 koos de lokale gemeenschap, ondersteund door de subdelegate van Vesoul, Gabriel Miroudot de Saint-Ferjeux, voor een totale wederopbouw in plaats van reparaties. De oorspronkelijke site wordt verlaten naar een centrale locatie in het dorp, waarvoor de aankoop en sloop van huizen. Een eerste project van ingenieur Jean-Baptiste Thiery, gepland voor 2.120 mensen, wordt afgewezen. De financiering werd in 1776 verzekerd dankzij de verkoop van een deel van de gemeenschappelijke bossen, waardoor het project opnieuw kon worden opgestart onder leiding van architect Anatole Amoudru, in opdracht van de Meester van Waters en Bossen.

De werken, die in 1781 werden toegekend aan de ondernemer Jean Deschamp, begonnen officieel met het leggen van de eerste steen op 8 juli 1782. Vertragingen, vooral in verband met de ontwikkeling van de Parijs-Bâle Royal Road en conflicten met Deschamp, leidden in 1785 tot de vervanging ervan door de architect Pambet. De kerk werd voltooid in 1787 en gezegend op 28 oktober van hetzelfde jaar. De architectuur, van het type kerkhal, wordt gekenmerkt door een monumentale gevel met concave bogen, acht dorische pilasters, en een vierkante klokkentoren bedekt met een keizerlijk dak. Het interieur, bestaande uit drie gelijke hoogte beuken, is ingericht met Lodewijk XVI houtwerk en 18e eeuwse retables.

Het gebouw stond op 9 december 1946 voor historische monumenten. In de 19e eeuw werden consolidatie-interventies uitgevoerd door architecten Renahy, Humbert en Humbaire. De klok, geïnstalleerd in 1877, komt uit de Cretin-l-Ange fabriek in Morbier. De kerk blijft een belangrijke getuigenis van de religieuze kunst van de Verlichting in Franche-Comté, waarbij gemeenschapsfunctionaliteit en architectonische ambitie worden gecombineerd.

De oude middeleeuwse kerk, ingebed in een clinisische priorij, was sinds de 18e eeuw ongeschikt geworden. Het verlaten van een nieuw gebouw weerspiegelt de demografische en stedelijke veranderingen in Port-sur-Saône, evenals de invloed van kerkelijke en koninklijke instellingen. De reconstructie vindt ook plaats in het kader van het koninklijk bosbeheer, aangezien Franche-Comté na het Verdrag van Nijmegen (1678) is geïntegreerd in de "Grote controle van de wateren en bossen van het hertogdom Bourgondië.".

De architect Anatole Amoudru, sleutelfiguur van het project, ontwerpt een kerkzaal tot de meest monumentale in de regio. Het oorspronkelijke plan, gewijzigd om budgettaire redenen, verwijdert een spanwijdte en heroriënteert het gebouw op grond die na onderhandelingen is verworven. Lokale ambachtslieden, zoals de schilder Xavier Hecht en de beeldhouwer Ferjoux Frelet, dragen bij aan interieurdecoratie, waarbij klassieke stijlen worden gecombineerd met Louis XVI. De kerk belichaamt aldus zowel een reactie op parochie behoeften als een showcase van franc-comtois artistieke knowhow.

Externe links