Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Étienne, al in 1066 genoemd in een handvest van donatie aan de kathedraal van Nice, behoort oorspronkelijk tot de seigneury van Thorame-Glandevès. Het gotische koor van de 14e eeuw, met sterrenkluizen met aderen en klimop, is een zeldzaam voorbeeld in het graafschap Nice, vergelijkbaar met dat van de kerk van Saint-Véran van Utelle (begin 16e eeuw). De Lombard Romaanse klokkentoren, gedateerd 1492, overleefde het vuur van 1594 verlicht door de troepen van Lesdiguières tijdens de religieuze oorlogen, die de kerk en een deel van het dorp verwoestten. Alleen de klokkentoren verzet zich, waardoor de aanbidding in de omliggende kapellen kan worden voortgezet.

De reconstructie begon in 1613 met de lokale meesters Georges Emeric en Antoine Isoard, die verantwoordelijk waren voor het repareren van de ingestorte arcades en het consolideren van de muren. In 1783 beval de bisschop van Nice Valperga de Maglione, ontzet door de staat van het gebouw, de sloop en wederopbouw onder dwang. De gemeenschap, terughoudend om de kosten te dragen, ging uiteindelijk weg in 1784 na de verzending van een militaire troepen. De plannen worden toevertrouwd aan de Zwitserse architect Antoine Spinelli, onder zeggenschap van Antonio Maria Lampo, en de werken toegekend aan Joseph Ballestre voor 16.490 lire. Vertragingen en conflicten (slechte kwaliteit van materialen, verlaten van de site in 1788) vertraagde de voltooiing tot 1789, het jaar van de wijding.

De barokke gevel, overgang naar de neoklassieke, wordt gekenmerkt door zijn dorische en ionische pilasters, driehoekige pediment, en laterale volutes. Binnenin wordt een enorme centrale spanwijdte opgeborgen door een kap versierd met een Assumption toegeschreven aan Emmanuel Costa (XIXe eeuw). Het meubilair bestaat uit een barokke hoogaltaar van 1669 en een doek van de Aankondiging (1700) van Jacques Bottéro. Het Agati-orgel (1829), gerestaureerd in 1997, en de klokkentoren (geclassificeerd in 1908) completeert dit beschermde erfgoed, de kerk wordt geregistreerd sinds 1935.

De bronnen wijzen op gemengde architectonische invloeden (Nice Gothic, Piemontese Barok, Neoklassieke) en historische spanningen in verband met de wederopbouw. In de archieven wordt ook melding gemaakt van een religieus kunstmuseum dat in het gebouw is gehuisvest, evenals van geclassificeerde objecten die door de Palissy basis worden vermeld.

Externe links