Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Étienne de Seltz, gelegen in de Bas-Rhin in de Elzas, is een gebouw waarvan de oorsprong dateert uit de late 15e eeuw. Het veelhoekig koor, gebouwd op dat moment, is het oudste middeleeuwse vestige dat vandaag de dag nog zichtbaar is. Het gebouw onderging grote veranderingen in het begin van de 16e eeuw, met de toevoeging van de sacristie, de kapel van Saint Adelaide en de begrafeniskapel van Fleckenstein. Deze architectonische elementen getuigen van het belang van de kerk in het religieuze en sociale leven van Seltz tijdens de Renaissance.

Het originele schip, waarschijnlijk van late romaanse of middeleeuwse oorsprong, werd in 1940 tijdens de bombardementen in de Tweede Wereldoorlog vernietigd. Tussen 1954 en 1958 werd het herbouwd in gewapend beton volgens de plannen van architect Jean Viallefond, waarin een decor werd gekerfd in reliëf door Lambert-Rucki op de westelijke gevel. Deze geïsoleerde campanile en moderne portalen contrasteren met de bewaard gebleven gotische delen, die naoorlogse reconstructies in de Elzas illustreren.

De kerk van St. Stephen had een turbulente denominatiegeschiedenis: Katholiek tot 1559, daarna afwisselend hervormd, Lutherse en opnieuw Katholiek na 1684. Deze opvolging weerspiegelt de religieuze omwentelingen in de Elzas, gekenmerkt door de Reformatie en politieke veranderingen, met name de invloed van Lodewijk XIV die in 1682 Rattacha Seltz aan de Jezuïeten toebracht. Het gebouw, dat in 2006 als historisch monument werd genoemd, bevat sporen van deze overgangen, van romaanse funderingen tot hedendaagse toevoegingen.

Voor de vernietiging van 1940 had de kerk drie schepen, waarvan er twee nu verdwenen. De archieffoto's onthullen een schip van vijf spanten, geflankeerd door niches met standbeelden van heiligen, en een klokkentoren aanvankelijk gelegen in het noordwesten hoek. De werken van 1898-1900 hadden deze configuratie al veranderd, met de toevoeging van een centrale veranda toren, vernietigd tijdens het conflict. De naoorlogse reconstructie bewaarde het koor en de zijkapellen, en integreerde moderne elementen zoals het houten plafond en de onderkant verbonden met de veranda.

De kerkvloer, beschermd door de 2006 inscriptie, bevat archeologische overblijfselen, waaronder Romaanse funderingen ontdekt tijdens de werken. Deze ontdekkingen suggereren een religieuze bezetting van de site sinds het Merovingische tijdperk, hoewel de eerste geschreven stukken dateren uit de 14e eeuw. De kerk herbergde ooit een college van twaalf canons, opgericht na de overdracht van het bezit van de Heiligen Petrus en Paul Abbey in 1481 door paus Sixtus IV. Dit canoniaal verleden verklaart de schaal van het koor en de aanwezigheid van een capitulaire zaal boven de sacristie.

Tegenwoordig onderscheidt de Saint-Étienne kerk zich door zijn mix van stijlen: Gothic voor het koor en kapellen, modern voor het schip en de campanile. De betonnen decoratie van Lambert-Rucki, die de Transfiguratie vertegenwoordigt, en versterkte betonnen portalen symboliseren de wederopbouw na de oorlog, terwijl de geschilderde reliëfs en middeleeuwse elementen herinneren aan de millenniumgeschiedenis. Het is eigendom van de gemeente, het blijft een plaats van katholieke aanbidding en een architectonische getuigenis van de religieuze en politieke veranderingen van de Elzas.

Externe links