Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Église Saint-Géraud de Dauzat-sur-Vodable dans le Puy-de-Dôme

Patrimoine classé
Patrimoine religieux
Eglise
Eglise romane
Puy-de-Dôme

Église Saint-Géraud de Dauzat-sur-Vodable

    Le Bourg
    63340 Dauzat-sur-Vodable
Église Saint-Géraud de Dauzat-sur-Vodable
Église Saint-Géraud de Dauzat-sur-Vodable
Crédit photo : P. Carretier - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

Moyen Âge central
Bas Moyen Âge
Renaissance
Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1200
1300
1400
1500
1600
1900
2000
XIIe siècle
Eerste bouw
XIIIe siècle
Laat Romaanse periode
XVe siècle
Gotische uitbreiding
1969
Historisch monument
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

Kerk en overblijfselen van de priorij (Box B 605): inschrijving bij decreet van 30 april 1969

Kerncijfers

Abbé d'Aurillac - Benoeming van het personeelslid Religieuze autoriteit gelinkt aan de priorij.

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Géraud de Dauzat-sur-Vodable vindt zijn oorsprong in de Romaanse tijd, zoals blijkt uit de drie gewelfde baaien in een gebroken wieg en het ogivaal koor. Dit eerste gebouw, nuchter en functioneel, weerspiegelt de 12e-eeuwse religieuze architectuur, gekenmerkt door schone lijnen en een zoektocht naar verticale. De dubbele bogen, versierd met hoofdletters gesneden met bladeren en maskers, illustreren de artistieke invloed van de periode, het mengen van plantenmotieven en symbolische figuren.

In de 15e eeuw onderging de kerk aanzienlijke uitbreidingen met de toevoeging van twee zijkapellen: de ene in het noorden, de boog van de late gotische, de andere in het zuiden, bedekt met ribbels. Deze toevoegingen beantwoorden aan de evolutie van liturgische praktijken en de wil om het gebouw te verfraaien, met behoud van de oorspronkelijke romaanse structuur. De sacristie, toegankelijk door een deur in een vlecht, wordt verbonden met het koor, met latere regelingen voor de behoeften van de aanbidding.

De kerk werd ooit gekoppeld aan een priorij, waarvan vandaag de dag slechts enkele muren overblijven. Deze priorij was afhankelijk van de abdij van Aurillac, wiens abt het recht had hem te benoemen om te dienen. Deze afhankelijkheid onderstreept het belang van monastieke netwerken in middeleeuwse Auvergne, waar abdijen een centrale rol speelden in religieuze en sociale organisatie. De inscriptie van de kerk en de overblijfselen van de priorij op de Historische Monumenten in 1969 bewaarde dit emblematische erfgoed van de overgang tussen Romaanse en Gotische.

Het unieke schip, karakteristiek voor kleine landelijke kerken, en de gesneden decoraties van hoofdsteden onthullen een verlangen om te trouwen met eenvoud en ornamenten. Maskers en bladeren, vaak geassocieerd met religieuze of beschermende symbolen, herinneren aan de auvergnat Romaanse kunst, bekend om zijn expressiefheid. Het gebouw, eigendom van de gemeente, blijft een architectonische getuigenis van stilistische en spirituele evoluties tussen de centrale Middeleeuwen en het einde van de middeleeuwen.

Externe links