Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Houardon de Landerneau, gelegen in de Finistère in Bretagne, is een katholiek gebouw uit de 16e eeuw. Een eerste kerk, gebouwd op de oevers van Elorn, werd herbouwd op dit moment voordat werd vergroot in 1604 door de toevoeging van een zuidelijke veranda. De architectuur, beschreven door Henri Waquet, wordt gekenmerkt door een drie verdiepingen tellende gevel versierd met Korinthische zuilen, niches, en een sommitale lantaarn, die de stilistische invloeden van de Renaissance weerspiegelt.

In 1858 werd de kerk ontmanteld en herbouwd in het centrum van Landerneau, een operatie gefinancierd door Napoleon III. Deze beweging, onder toezicht van de diocesane architect Joseph Bigot, stond toe originele elementen zoals de 16e eeuwse klokkentoren (gedateerd 1856 na restauratie) en de 17e eeuwse zuidveranda te behouden. De poort en toren werden genoemd als historische monumenten in 1916, met de nadruk op hun erfgoed waarde.

Het interieur herbergt grote werken, waaronder een fresco van Yan' Dargent (1891-1893) waarin een Cortege van Heiligen aan de glorieuze Christus wordt afgebeeld, evenals een schilderij gewijd aan Sint Houardon, beschermheer van de zeelieden. Deze artistieke elementen, gecombineerd met een Latijnse kruisstructuur met drie vaten en een plat bed, illustreren het religieuze en culturele belang van het gebouw. Tot 2017 diende de kerk als parochieplaats voor integratie in een decaan met 22 klokkentorens.

Het grote werk, gemaakt van gecoat granieten puin, contrasteert met de snijstenen delen (westelijke gevel, frames). Het schip, bedekt met panelen en verlicht door hoge ramen, leidt naar een koor met een loopbrug geflankeerd door een axiale kapel. Het westelijke massief ondersteunt een stand en orgel, terwijl de grond, geplaveid met graniet en zandsteen, dit samenhangende architectonische ensemble compleet maakt.

De geschiedenis van de kerk weerspiegelt de stedelijke en religieuze evolutie van Landerneau, van haar aanvankelijke rol als ereplaats aan de oevers van de Elorn tot haar centrale herpositionering in de 19e eeuw. De gedeeltelijke classificatie en artistieke elementen maken het een waardevol getuigenis van het Bretonse erfgoed, het mengen van middeleeuwse erfgoed, Renaissance en moderne interventies.

Externe links