Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Jacques de Lunéville is ontstaan in de abdij Saint-Remi, opgericht in 999 door Folmar, graaf van Lunéville. Oorspronkelijk bezet door Benedictijnen en vervolgens door reguliere kanunniken van Sint Augustinus, speelde deze abdij een centrale rol in het lokale religieuze leven. In 1186 kreeg ze exclusiviteit in het dienen van de parochie van Lunéville, waardoor spanningen ontstonden met de burgerij. De laatste, na rond 1265, bouwde een parochiekerk gewijd aan St James, genoemd in 1326 door een bel uit die tijd. De conflicten hielden aan, vooral in 1434 rond de doopvonten, waarvoor de arbitrage van hertog René d'Anjou vereist was.

De grote transformatie van de kerk vond plaats in de 18e eeuw, toen Lunéville de hoofdstad van Lorrain werd onder Leopold, toen Stanislas Leszczynski. In 1730 legde de hertog Francis III de basis voor een barokke reconstructie onder leiding van Jean-Nicolas Jennesson en Romain Chasseur. Door gebrek aan middelen duurde het werk 15 jaar. Stanislas, hertog in 1737, nam de bouw over in 1743 door voor te stellen om de parochie van Saint-Jacques te verplaatsen. Ondanks de aanvankelijke terughoudendheid van de parochianen financierde hij de voltooiing van de torens, orgel en ornamenten, waarbij hij de plannen toevertrouwde aan zijn architect Emmanuel Heré. De oude kerk, als oud beschouwd, werd in 1746 verwoest.

In 1745 gewijd door de bisschop van Toul, bevat de huidige kerk opvallende barokke elementen: twee 52-meter torens versierd met standbeelden van Barthélemy Guibal, een orgelbuffet verborgen achter een trompe-l'oeil fresco, en een sober interieur verlicht door een kenmerkend geel verband. Koning Stanislas werd er gedeeltelijk begraven, terwijl er een 15e eeuwse Pietà, een overblijfsel van de oude kerk, overblijft. In 1926 werd een historisch monument gebouwd, dat ook de graven van Émilie du Châtelet herbergt.

Het orgel, ontworpen door Nicolas Dupont tussen 1749 en 1751, onderscheidt zich door zijn buffet zonder schijnbare pijpen, gemaskeerd door een paradijs schilderij. In de 19e eeuw werd Jean-Nicolas Jeanpierre volledig herbouwd tussen 1998 en 2003 om zijn oorspronkelijke esthetiek te herstellen, met behoud van elementen van latere transformaties. De lijst van licentienemers, waaronder Charles Caspar (1845.

De kerk van Saint-Jacques illustreert de banden tussen politieke en religieuze macht in Lotharingen. Stanislas bevestigde door zijn voltooiing zijn rol als beschermheer, terwijl middeleeuwse conflicten tussen bourgeois en abdij de spanningen voor stedelijke autonomie weerspiegelen. Vandaag de dag combineert het monument architectonisch erfgoed, historische herinneringen (met de begrafenissen van Émilie du Châtelet en Stanislas) en het culturele leven, dankzij zijn zomerrondleidingen en zijn geclassificeerd orgel.

Toekomst

Gratis rondleidingen van 14u tot 18u van woensdagmiddag tot zondagmiddag inbegrepen van half juni tot half september.

Externe links