Eerste bouw XIIIe siècle (≈ 1350)
Eerste kerk genoemd in 1387.
1834
Subsidieaanvraag
Subsidieaanvraag 1834 (≈ 1834)
Reparaties nooit gemaakt door gebrek aan middelen.
1867
Instorting van het gebouw
Instorting van het gebouw 1867 (≈ 1867)
Totale vernietiging van de oorspronkelijke kerk.
1874
Wederopbouw
Wederopbouw 1874 (≈ 1874)
Nieuwe kerk gebouwd op de ruïnes.
1903
Bouw van de klokkentoren
Bouw van de klokkentoren 1903 (≈ 1903)
Voltooiing van de werken van de huidige klokkentoren.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Kerncijfers
Dominique Mengarduque - Kijk
Auteur van het klokmechanisme (1891).
Oorsprong en geschiedenis
De kerk van Saint-Jean-Baptiste de Lège vond zijn oorsprong in de 13e eeuw, zoals blijkt uit de mijn van de Comminges van 1387. Dit eerste gebouw, oud en verzwakt door de tijd, was het onderwerp van een verzoek om reparatiesubsidies in 1834 door de gemeente. Zonder financiële middelen werd geen interventie ondernomen, wat in 1867 tot een totale ineenstorting leidde. De reconstructie begon in 1874, gevolgd door de bouw van de klokkentoren uit 1903, ter gelegenheid van de wedergeboorte van de plaats van aanbidding.
De huidige kerk bewaart sporen van zijn turbulente geschiedenis, waaronder een Gallo-Romeinse filmtijdperk in wit marmer, versierd met geometrische en vegetarische motieven (bloemen, druivenclusters). Dit object, dat het resultaat is van een oude necropolis waarop de kerk werd gebouwd, benadrukt de historische stratificatie van de site. Binnen weerspiegelt het meubilair liturgische ontwikkelingen: het voormalige gipsaltaar (pre-Vaticaanstad II), versierd met bijbelse taferelen, ligt naast een later houten altaar, aangepast aan de hervormingen van de twintigste eeuw.
Onder de beschermde elementen bevinden zich een bronzen klok van 1760, een klokmechanisme van 1891 ondertekend door de horlogemaker Dominique Mengarduque, evenals opmerkelijke liturgische objecten. Een standbeeld van de heilige Roch (X-VIIth De gebeeldhouwde vlammen, waarbij religieuze symbolen (gestrekte kruisen, Marian monogram) en heraldische (leeuwen, diagonale banden) worden gecombineerd, voegen een artistieke en historische dimensie toe.
De site, gedeeltelijk opgenomen in de inventaris van historische monumenten, getuigt van zowel lokale vroomheid, architectonische omwentelingen in verband met economische beperkingen en liturgische aanpassingen door de eeuwen heen. De aangrenzende begraafplaats, met de oude eeuw, herinnert ook aan de voorouderlijke link tussen heilig en collectief geheugen.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen