Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Jean-Baptiste du Plessis-Robinson, oorspronkelijk gewijd aan Sainte-Marie-Madeleine tot 1966, staat tussen Place de la Mairie en Avenue du Général-Leclerc. De 12e eeuwse romaanse klokkentoren, hedendaags van de stichting charter van 1112, is een zeldzaam voorbeeld van bewaard gebleven middeleeuwse architectuur. Met een vierkante stomp en vrij van uitlopers, heeft het onbesmet cintre bessen, een stilistische eigenaardigheid. Zijn moderne pijl rust op oude raven, terwijl de rest van het gebouw, herbouwd in 1737 door de pastoor François de la Garde, weerspiegelt een klassieke architectuur.

In de 18e eeuw werd de kerk, bedreigd met ruïne, volledig herbouwd ten koste van de parochiekerkpriester François de la Garde in 1737, met behoud van alleen de oorspronkelijke klokkentoren. Grote veranderingen vonden plaats in de 20e eeuw: in het licht van de toestroom van de bevolking in verband met de tuinstad van de jaren '20, werd de kerk, die te klein werd, vergroot tussen 1949 en 1950. De architect Henri Vidal reoriënteerde het gebouw noordwaarts en voegt een betonnen schip toe, terwijl het oude schip als narthex en het oude koor als sacristie behouden blijven. Dit werk, gefinancierd door de gebouwen van de kardinaal, markeerde een moderne aanpassing van de plaats.

Het kerkmeubilair getuigt van zijn rijke verleden. Een 17e-eeuws Maagdkind, misschien uit het klooster van Saint-Étienne des Feuillants de Plessis-Piquet, wordt vereerd onder de naam Notre-Dame de Bon Secours. Twee schilderijen van Philip Mercier (Sint Jerome en Sint Thomas overtuigd door Jezus) en een stuc altaar geschilderd door James Odier (1827-1853), voormalig burgemeester, sieren de ruimtes. De klokkentoren, die sinds 10 april 1929 als historisch monument is aangemerkt, blijft het enige beschermde deel van het gebouw.

De gedenkplaten herinneren aan lokale figuren, zoals Marshal Pierre de Montesquiou (1654-1725), gouverneur van Arras en heer van Plessis-Picquet, begraven in de kerk. Een inscriptie van 1669 roept Françoise Le Quin op, weduwe van Claude Cambray, voor wie jaarlijkse Missen werden ingesteld. Historische graven, waarvan de locatie tijdens de werken van 1949 verloren ging, onderstrepen het belang van de begrafenis van de plaats door de eeuwen heen.

De lijst van parochiekerkpriesters, van Jacques Naudot in 1562 tot Jean-Emmanuel Gouze in 2019, onthult de nauwe banden tussen de kerk en de lokale elites. Abbé Comin (1945), verzets- en loco-burgemeester, of Jean Dumaine (1765-1792), werd ontslagen omdat hij zijn revolutionaire eed had ingetrokken. Het inkomen van de genezing, gedocumenteerd uit 1565 (20 pond voor 3 hectare land), en de inventaris van 1790 (263 pond inkomen, liturgische objecten in zilver) illustreren haar economische en geestelijke rol.

De kerk belichaamt aldus bijna negen eeuwen geschiedenis, waarbij Romaanse architectuur, klassieke reconstructies en hedendaagse aanpassingen worden gecombineerd. De klokkentoren, meubels en archieven maken het tot een bevoorrechte getuige van de religieuze, sociale en stedelijke evolutie van de Plessis-Robinson, van middeleeuwse heren tot de 20ste eeuwse tuinstad.

Externe links