Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Saint Joseph de Buzenval Kerk dans les Hauts-de-Seine

Saint Joseph de Buzenval Kerk

    3 Passage Saint-Antoine
    92500 Rueil-Malmaison
Auteur inconnuUnknown author

Tijdlijn

XIXe siècle
Époque contemporaine
1900
2000
1924
Bouw en inauguratie
vers 1935
Klokkentoren toegevoegd
2011
Ambon installatie
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Kerncijfers

Vincent Serralda - Voormalig pastoor van de parochie Toekomst dominee van Saint-Nicolas-du-Chardonnet.
Didier Berthet - Voormalig parochiepriester Wordt bisschop van Saint-Dié.

Oorsprong en geschiedenis

De kerk Saint-Joseph-de-Buzenval is een religieus gebouw gebouwd in 1924 in Rueil-Malmaison, Hauts-de-Seine. Het wordt onderscheiden door zijn bakstenen structuur, aangeboden door de eigenaar van een nabijgelegen baksteen fabriek gelegen in Garches. Het gebouw, nuchter, combineert stenen en beton, met een lang dak en een plat bed. De houten klokkentoren, die rond 1935 werd toegevoegd, completeert een architectuur die kenmerkend is voor parochiekerken uit het begin van de twintigste eeuw.

De geschiedenis van deze kerk wordt gekenmerkt door haar lokale anker en haar rol in de katholieke gemeenschap. In 2011 werd een ambon, gecreëerd door het Atelier d'Arimathie, geïnstalleerd, wat een hedendaags artistiek tintje toevoegde. De kerk was ook de plaats van bediening van opmerkelijke religieuze figuren, zoals Vincent Serralda, de toekomstige dominee van de kerk van Sint Nicolaas van het Chardonnet, en Didier Berthet, die was de parochie priester in de late jaren negentig voordat bisschop van St. Deze banden onderstrepen het belang ervan in het Franciscaanse religieuze landschap.

De kerk Saint-Joseph-de-Buzenval ligt in de 3 passages Saint-Antoine en maakt deel uit van het architectonisch erfgoed van Hauts-de-Seine. Zijn geschiedenis weerspiegelt zowel de lokale dynamiek, zoals de nabijheid van het metselwerk van Garches, als zijn integratie in bredere religieuze netwerken, vooral via de paden van zijn priesters. De beschikbare bronnen, zoals de basis van Merimée of de waarnemingsposten van het religieuze erfgoed, getuigen hiervan als een bescheiden en symbolische plaats van zijn tijd.

Externe links