Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Saint-Louis de La Roche-sur-Yon kerk werd ontworpen als onderdeel van de Napoleontische stichting van de stad in 1804. Zijn bouw, gefinancierd door de decreten van 1808, begon in 1809 onder leiding van architect Simon Vallot, en werd overgenomen door ingenieur Duvivier in 1813. De eerste plannen waren gebaseerd op Romeinse basilieken en vroegchristelijke kerken, zoals Saint-Philippe-du-Roule. Ondanks budgettaire beperkingen na 1815 bleef Duvivier de belangrijkste elementen behouden en stelde in 1822 een monumentale gevel voor. De ingenieur Viollet voltooide de bouw, met name door het creëren van een eiken houten paneel wieg.

De kerk werd gewijd in 1830 onder de naam Saint-Louis, terwijl de stad Bourbon-Vendée werd genoemd. De werken, die bij gebrek aan middelen niet waren voltooid, werden in 1850 hervat onder leiding van Edmond Humblot en eindigden in 1859. Het gebouw, emblematisch van neoklassieke architectuur, werd geclassificeerd als een historisch monument in 1982. Het onderging externe restauraties tussen 1999 en 2004, en renovaties werden gelanceerd in 2017 voor een periode van tien jaar.

De neoklassieke exterieurarchitectuur onderscheidt zich door een portico van zes Toscaanse zuilen die door een driehoekig pediment, en twee vierkante klokkentorens van 33,5 meter worden omringd. Binnen ondersteunt een Corinthische peristijl een wieg, versierd met houten dozen en trompe-l'oeil rozen. De kluis van de apsis, volledig geschilderd, bevat een glorie met de tetragrammaton. De imposante afmetingen (72 m lang, 51 m breed met de kapellen) maken het de grootste kerk van Vendée.

Het interieur combineert trompe-l'oeil, glas-in-lood en sculpturen. De glas-in-loodramen, gemaakt tussen 1872 en 1875 door Lusson en Lefèvre, illustreren bijbelse scènes en heiligen, terwijl de schilderijen een monumentaal kruispad en een monument voor de doden van 1926 bevatten. Laterale kapellen, zoals die van de Maagd (die een 14de eeuws standbeeld vertegenwoordigt) of die van Saint-Lienne (die 183 relikwieën bevat), voegen een historische en spirituele dimensie toe. De kerk bevat ook Republikeinse symbolen, zoals glas-in-lood ramen met nationale kleuren.

Het meubilair, nuchter en geïnspireerd door de stijlen van Directionoire en Restauratie, omvat een walnoot stoel gesneden door Grotaërs en een barok barok barokke stucwerk. Twee orgels animeren het gebouw: een acht-wedstrijd Cavaillé-Coll en een groot orgel van veertig wedstrijden (Koenig, 1989). De kerk, eigendom van de gemeente, blijft een actieve plaats van eredienst en een belangrijke getuigenis van Napoleontische stedenbouw.

Het gebouw weerspiegelt de idealen van de 18e eeuw Verlichting en stedenbouwkundigen, met een rechthoekig plan en een vrijwillige overblijfselen, die doen denken aan oude burgerlijke basilieken. Het gerestaureerde tapijt draagt de inscriptie D.N.IESV CHRISTO IN HONOR. S. LVDOVIC., terwijl de pronaos standbeelden van St. Louis (Gueniot, 1934) en St.Lienne (Fulconis, 1898) herbergt.

Externe links