Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Saint-Malo kerk van Yvignac-la-Tour, gelegen in de Côtes-d'Armor in Bretagne, heeft zijn oorsprong in de 11e eeuw, zoals blijkt uit de motieven die de bases van de batterijen van het schip sieren. Op dat moment had het schip vier spanen bekleed met nauwe zekerheden, terwijl een diafragmawand het koor scheidde, getopt door een klokkentoren. Het oorspronkelijke gebouw eindigde met een rechte bed. Tussen het einde van de 11e en het begin van de 12e eeuw werden architectonische versterkingen gebracht: verdikking van de gevel, omlijsting van de poort, consolidatie van de pilaren door pilasters en kolommen, en verbreding van de baaien. De zekerheden werden uitgebreid naar het koor, in de 12e eeuw naar het noorden en in de 13e eeuw naar het zuiden.

Tussen de 12e en 18e eeuw was er geen grote verandering in de kerk. In de 18e eeuw werden de buitenmuren van de zekerheden identiek gereconstrueerd. De 19e eeuw markeerde een complete revisie: de klokkentoren werd tussen 1868 en 1874 gebouwd door de heer Jollivet de Tressaint (volgens de plannen van de heer Ramard, voor 36.000 frank), terwijl de onderkant, het koor en de transept werden herbouwd van 1881 tot 1884 volgens de plannen van de heer Maignan. Dit project leidde tot een conflict tussen de Historische Monumenten (vertegenwoordigd door de heren Ruprich-Robert en Corroyer) en Abbé Anger, wat leidde tot het behoud van de meest opmerkelijke Romaanse elementen, zoals de vier spanten van het schip en hun hoofdsteden, evenals het centrale deel van de gevel. Het gebouw werd geclassificeerd als een historisch monument in 1889.

De romaanse bogen en hoofdsteden van het schip, evenals het westelijke portaal van de 11e of 12e eeuw, blijven van de vroege kerk. De hoofdsteden, gedateerd in de 12e eeuw, vertegenwoordigen gezichten, dieren, hele personages en enkele historische scènes. De Anglo-Norman invloed wordt geraden in complexe wandanimatie, met actieve kolommen en afgeronde vormen. De 11e of 12e eeuwse bed, het noorden (XIIe) en het zuiden (XIIIe), en de sacristie (XVIIIe) verdwenen tijdens de 19e eeuwse reconstructies. Het koor huist glas-in-lood ramen getekend A. Laigneau (1883), terwijl interieur architectuur onthult zeldzame details, zoals een gebeeldhouwde omgekeerde hoofdstad van een vrouwelijke figuur oproepend Ierse Sheelas-na-gig.

Externe links