Eerste schriftelijke vermelding 995 (≈ 995)
* Capella Sancti Mercorii* in een episcopale brief.
1238
Middeleeuwse vermelding
Middeleeuwse vermelding 1238 (≈ 1238)
*Sanctii Mercorii* in de teksten.
XIIe siècle
Romaanse wederopbouw
Romaanse wederopbouw XIIe siècle (≈ 1250)
Nef en apse gebouwd op een eenvoudig vliegtuig.
1974
MH-classificatie
MH-classificatie 1974 (≈ 1974)
Registratie bij bestelling van 25 februari.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Church (doc
Kerncijfers
Information non disponible - Geen historisch karakter aangehaald
Bronnen vermelden geen specifieke actoren met betrekking tot het gebouw.
Oorsprong en geschiedenis
St. Marcuskerk van St. Marcus, genoemd in 995 onder de naam capella Sancti Mercorii, ontstond in het christendom van een oud heiligdom gewijd aan de Romeinse god Mercurius. De vroege christelijke missionarissen zouden aldus heidense aanbidding hebben vervangen door die van Sancti Mercorius, wiens naam door de eeuwen heen evolueerde: Sanctii Mercorii in 1238, toen Sanctus Mercorius in 1372. Deze plaats van eredienst getuigt van een voortdurende religieuze bezetting sinds de late oudheid.
Herbouwd in de 12e eeuw volgens een sober plan In de 13e of 14e eeuw werd het schip gebogen met een paneel, terwijl de triomfboog de overgang naar het koor markeerde. Het bed, aanvankelijk overdonderd door een dak ondersteund door een geknuppelde kroon, wordt versterkt door een defensieve bahut piercing met schietgaten, reflecteert middeleeuwse storingen. Een rechthoekige klokkentoren, open met twee Campanaire baaien, kroont de triomfboog.
Het westerse portaal, bestaande uit drie derde-puntsgetuigen die vallen op kolommen (slechts één rest), illustreert de stilistische evolutie tussen Romaans en Gotisch. Geclassificeerd als historisch monument bij decreet van 25 februari 1974, behoudt de kerk architectonische elementen die haar rol zowel spiritueel als defensief in de middeleeuwse Périgord openbaren. Het eenvoudige plan en de daaropvolgende ontwikkelingen maken het een typisch voorbeeld van de kleine, versterkte landelijke kerken in de regio.
De gemeente Saint-Marcory, die sinds 1801 in het kanton Monpazier is geïntegreerd, maakt deel uit van een territorium dat wordt gekenmerkt door een geologie van kalkhoudende en kalkhoudende afzettingen van het Tertiaire. De administratieve geschiedenis, verbonden met de kastanjes van Belvès en de omringende bastides, weerspiegelt de politieke dynamiek van de zuidelijke Périgord. De kerk, een gemeenschappelijk eigendom, blijft een identiteitsmarkering van dit landelijke dorp met verspreide habitat, vandaag de dag met minder dan 60 inwoners.
Avis
Veuillez vous connecter pour poster un avis