Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Saint-Martin kerk van Attainville, gelegen in Val-d'Oise, vervangt een eerder gebouw gewijd in 1529 maar bedreigd met ruïne in 1570. Ondanks beperkte financiën leende de parochie 1.800 pond om in 1572 onder leiding van Meester Nicolas de Saint-Michel te gaan werken. De laatste keurt een eenvoudig plan zonder transept, het combineren van flamboyante gotische elementen met een nette Renaissance decor. Het werk vorderde snel, maar stopte in 1575 als gevolg van gebrek aan middelen, waardoor het gebouw onvoltooid.

De kerk werd gewijd in september 1576 door Henri le Meignen, bisschop van Digne, ondanks het ontbreken van een westerse gevel en permanente gewelven. De ontbrekende elementen, zoals de belfortvloer van de klokkentoren of de kluizen van het schip, worden pas later, tot 1817 toegevoegd. Stilistische homogeniteit wordt behouden dankzij respect voor de originele motieven, met name de ionische en dorische hoofdsteden, de ove kroonlijsten, en de versierde gewelfssleutels. Het gebouw, dat in 1912 als historisch monument werd genoemd, bouwde toen uitzonderlijk snel.

De geschiedenis van de kerk is verbonden met de Celestines van Parijs, heren van Attainville sinds de veertiende eeuw na de overname door Philippe de Mézières. Deze religieuzen, aanwezig tot de revolutie, financieren gedeeltelijk de wederopbouw. Het huidige gebouw combineert een blind schip met vijf spanten, heldere zijkanten, en een blinde apsis met snijkanten, allemaal gebogen met kernkoppen. De klokketoren, laat voltooid, heeft een sobere klassieke stijl, terwijl de westelijke gevel, beschouwd als "arm" door Charles Terrasse, contrasteert met de innerlijke rijkdom.

Binnen, de soberheid van de hoge muren van het schip hoogtepunten gesneden hoofdsteden, dorische of ionische friezen, en klimop gewelven. De apsis, waarschijnlijk gewelfd in 1574, behoudt een gemarteld schild van de Celestines. De onderkant, met brede ramen en derde punt gewelven, herhaal de decoratieve motieven van het schip. Het meubilair omvat een 16e-eeuws standbeeld van de Maagd, een adelaar-lutrine uit de 17e tot 18e eeuw, en een glazen raam uit het laatste kwart van de 16e eeuw.

De kerk, oorspronkelijk gehecht aan het bisdom Parijs, passeerde onder die van Versailles na de revolutie, vervolgens in Pontoise in 1966. De parochie van Domont verwelkomt Masses vandaag slechts eenmaal per maand. De architectuur, gekenmerkt door de vindingrijkheid van Nicolas de Saint-Michel en de snelheid van de bouw, maakt het een zeldzaam voorbeeld van de renaissancekerk in Frankrijk, ondanks de latere toevoegingen respectvol van de oorspronkelijke geest.

Externe links