Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Martin d'Etiolles, gelegen in het departement Essonne, vindt zijn oorsprong in de 10e eeuw, maar de grote reconstructie in romaanse stijl vindt plaats in de 12e eeuw. Het gebouw, oorspronkelijk gewijd aan de Triniteit, werd vergroot in de zeventiende eeuw, toen het schip en de onderkant werden gebouwd op de site van een oude begraafplaats. Zijn plechtige inwijding aan de Heiligen Martin, Stephen en Laurent vond plaats op 1 augustus 1610 en markeerde een keerpunt in zijn liturgische geschiedenis.

In de 19e eeuw leed de kerk onder de gevolgen van de Frans-Duitse oorlog van 1870: een van haar twee klokken, genaamd Louise-Elizabeth, werd gevorderd voor de oorlogsinspanning. Het zal pas een eeuw later, in 1972, vervangen worden door een bel genaamd Rose, uit het Saulkoorklooster. Sinds 1950 is een deel van het gebouw, de klokkentoren, drie overspanningen van het koor en de onderkant van het gebouw beschermd als historische monumenten.

Binnen de kerk herbergt een opmerkelijk artistiek erfgoed, waaronder retables uit de 17e en 19e eeuw, zoals dat van Sint Vincent (de beschermheilige van de wijnmakers) of een kopie van Sint Peter wandelen op het water na Guido Reni. Een van de oudste elementen zijn de 13e eeuwse vermijd doopvonten, ontdekt onder de kapel van St. Geneviève, evenals de begrafenisplaat van Adam Bazon (overleden 1324), Baron d'Etiolles. Deze resten getuigen van de historische en sociale verankering van het monument in de regio.

De banden van de kerk met de keizerlijke macht worden geïllustreerd door een altaarstuk aangeboden door Napoleon III en Keizerin Eugene, die de ontmoeting van Christus en Maria Madeleine vertegenwoordigen. Deze mix van middeleeuwse, klassieke en moderne stukken weerspiegelt de opeenvolgende lagen van zijn geschiedenis, van zijn parochierol tot zijn hedendaagse erfgoeddimensie.

De locatie van het gebouw, op Adres 2 Kerkplein, en de Insee code (91225) anker administratief in het Estse landschap. De kerk wordt beheerd door de gemeente en blijft een actieve plaats van eredienst, en trekt bezoekers aan voor haar architectuur en meubels, zoals blijkt uit de online bronnen (Merimée, patrimonium-religieus.fr) en de lokale toeristische kantoren.

Externe links