Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Sint-Maximinskerk Thionville, gelegen in het departement Moezel, is een katholiek religieus gebouw uit de 12e eeuw. Tot 1900 had Thionville slechts één parochie, die sinds 930 afhankelijk was van de abdij van Saint-Maximin de Trier (Duitsland). De vroege kerk, oorspronkelijk gewijd aan Paulus en Sint Eustache, werd na de brand van 1493 herbouwd die Brûlée Street verwoestte. Latere opgravingen onthulden een zevenzijdig gotisch koor, typisch voor middeleeuwse architectuur in Lotharingen.

In de 18e eeuw, geconfronteerd met het gebrek aan capaciteit van het gebouw (die slechts een zesde van de parochianen kon omvatten), de stad beschouwd als de wederopbouw. Na complexe onderhandelingen met Abbé de Trier, die aanvankelijk weigerde de werken te financieren, werd het project van de architect Messin Le Brun in 1756 aangenomen. Ondernemers Cuny Meaux en Nicolas Geisler voerden het werk uit tussen 1755 en 1759 en leverden een drie-schepen kerk, kenmerkend voor de grote Lorraine kerken van die tijd, maar gekenmerkt door bezuinigingen aangepast aan haar status als een kerk van bolwerk (rondleidingen overdekte door terrassen, ondergrondse).

Gewijd in 1760 leed de kerk grote schade tijdens het Pruisische beleg van 1870. De bombardementen moesten worden gerestaureerd door architect Laydecker en ondernemer Pommay, gevolgd door een resecration in 1883. Een cruciform sacristie werd toegevoegd aan de bedas, ontworpen door architect Alexis Varin en uitgevoerd door Mathias Zimmer in 1874. Het gebouw, geclassificeerd als een historisch monument in 1984, herbergt een opmerkelijk orgel, gerestaureerd in 1969 door Alfred Kern, evenals een rinkelen van zes klokken gesmolten in 1921 door de Farnier gieterij, waarvan Maximinus hommel (5.740 kg) is de meest imposante in de regio.

Het liturgische meubilair omvat een altaar gewijd in 2024 met de relikwieën van Saint Maximin, Saint Claire, Saint Eustache, Saint Augustine en Saint Bernard de Corleone. Het orgel, een synthese van Franse en Duitse tradities, heeft 4.500 pijpen en drie toetsenborden. De geschiedenis weerspiegelt technische en esthetische ontwikkelingen, van de oorsprong in de 16e eeuw tot de moderne restauratie, onder toezicht van experts als Michel Chapuis en Marc Schaefer.

Externe links