Eerste bouw XIe siècle (≈ 1150)
Uniek schip en halfronde apsis.
XIIe siècle
Nave kluis
Nave kluis XIIe siècle (≈ 1250)
Toevoeging van de wiegkluis.
XIVe siècle
Zuid-uitbreiding
Zuid-uitbreiding XIVe siècle (≈ 1450)
Voeg een zijschip toe.
XVIe siècle
Noordse expansie
Noordse expansie XVIe siècle (≈ 1650)
Derde schip en moderne aanpassingen.
30 juillet 1973
MH-classificatie
MH-classificatie 30 juillet 1973 (≈ 1973)
Registratie voor historische monumenten.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Kerk (Cd A 249): bij beschikking van 30 juli 1973
Kerncijfers
Information non disponible - Geen karakter geciteerd
Bronnen vermelden geen specifieke historische actoren.
Oorsprong en geschiedenis
De Saint-Michel de Saint-Michel-de-Llotes kerk, gelegen in de Pyrénées-Orientales, is een Romaans gebouw gebouwd in de 11e eeuw. Het bestond aanvankelijk uit een enkele schip gewelfd in de 12e eeuw en een halfronde apsis, nog steeds zichtbaar ondanks latere toevoegingen. Deze nachtkastje, van Lombard Romanesque stijl, onderscheidt zich door zijn Lombard bands, zijn arcades en zijn lesenes, evenals door de ramen in volle hanger opgestegen door een cordon van donkere stenen. Muren in puin en boutgaten (krasankers) getuigen van middeleeuwse technieken.
In de 14e eeuw werd een tweede schip verbonden ten zuiden van het Romaanse schip, dat een eerste fase van de uitbreiding weerspiegelt. Een derde schip, toegevoegd aan de moderne tijd (XVI eeuw), completeert de huidige drie-nave structuur. De vierkante klokkentoren, met uitzicht op het gebouw, wordt doorboord door Campanaire baaien en gebouwd van gesneden steen. Binnen, de "cadireta" van de Maagd, een standbeeld gemaakt van polychroom en verguld hout van de zeventiende tot achttiende eeuw, is een opmerkelijk element van meubilair.
De kerk staat sinds 30 juli 1973 bekend als historische monumenten en herkent haar erfgoedwaarde. De architectuur combineert dus romaanse invloeden (Lombard apse, primitief nave) en gotische of moderne toevoegingen (naves, klokkentoren). De bronnen noemen ook de implantatie op een rotsachtig, gedeeltelijk natuurlijk terras, waardoor de verankering in het lokale landschap wordt versterkt.
De metselaars, die steen en steen combineren, zijn bedekt met tegels, typisch voor de regio. Het gebouw illustreert de evolutie van constructieve praktijken in Roussillon, tussen Romaans erfgoed en latere aanpassingen. Zijn geschiedenis weerspiegelt ook het belang van parochiekerken in de middeleeuwse en moderne organisatie van Occitaanse dorpen.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen