Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Saint-Nicolas Kerk van Neuve-Eglise, gelegen in de Nederrijn (Groot-Oosten), is een historisch monument geregistreerd sinds 2002. De architectuur combineert twee verschillende periodes: de klokkentoren in een gebouw, een 13e eeuwse vestige, en het driespannige plafondschip, herbouwd in 1735 met zijn sacristie. Deze reshuffle werd geïnitieerd door de pastoor François-Étienne Delpy, wiens naam en datum (1735) zijn gegraveerd op een steen van de Noord Dropper. De toren, waarschijnlijk middeleeuws, werd versterkt tijdens deze werken, terwijl de baaien op de tweede verdieping, nu zichtbaar, zouden zijn heropend in latere restauraties.

Het culturele meubilair van de kerk dateert voornamelijk uit de 18e eeuw, toen het interieur werd geschilderd in 1874 onder impuls van de pastoor Jean-Baptiste Roth. In 1934 werd een tweede sacristie toegevoegd tegen de noordelijke muur, en in 1955 werd een grote restauratie uitgevoerd door pastoor Antoine Herrmann. Deze campagne omvat artistieke moderniseringen, zoals de muurschilderingen van René Kuder en de glas-in-lood ramen van Antoine Heitzmann, evenals de bouw van een kapel met een biechtstoel. De muur van de begraafplaats, deels oud, en de vandalen van de deuren met hun slot dateren ook uit 1735.

De kerk van Saint-Nicolas wordt vaak beschouwd als de moederkerk van Val-de-Villé, en benadrukt het historische belang ervan in de regio. Het georiënteerde plan omvat een gewelfde gewelfde toren, een schip bedekt met lange pannen, en beschermde elementen sinds 2002, waaronder gevels, daken, en de muur van behuizing. Het eigendom van de gemeente, dit monument illustreert de architectonische en liturgische evolutie van een Elzas parochie, van middeleeuwse oorsprong tot moderne aanpassingen.

Externe links