Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Saint-Nicolas kerk, gelegen op 36 Grand Street Saint-Nicolas in de wijk Saint-Cyprien van Toulouse, is gewijd aan Sint Nicolas, beschermer van zeilers en overstromingsslachtoffers. Deze keuze wordt verklaard door de historische kwetsbaarheid van het district voor de overstromingen van de Garonne, zoals de verwoestende van 1875. Het gebouw, herbouwd in 1300 en herbouwd in de 15e eeuw, beschikt over een achthoekige klokkentoren typisch voor de Toulouse stijl, geïnspireerd door de basilieken Saint-Sernin en de Jacobins, met geminieerde baaien en bogen in mitre. Zijn portal, versierd met een hoge verlichting van de Aanbidding van de Magi toegeschreven aan de workshop van Pierre Viguier (XVth.

Het schip, van de zuidelijke gotische stijl, is verdeeld in vijf spannen en versierd met neo-gotische fresco's van Bernard Bénézet tussen 1891 en 1894. Deze schilderijen, in opdracht van de vloed van 1875, werden ontworpen om de kerk te verfraaien terwijl ze de beschermheilige vierden. Het koor, rijk versierd in de 18e eeuw, herbergt een marmeren altaarstuk in de Minervois, het werk van beeldhouwers Étienne Rossat en Jean-Baptiste Despax, met daarin een basreliëf van Nicolas Bachelier (1554). De zijkapellen, toegevoegd in de 16e eeuw, bevatten opmerkelijke elementen zoals een Pietà van Jean-Louis Ajon en Renaissance fresco's.

Het orgel, gebouwd tussen 1845 en 1847 door Daublaine en Callinet, vervangt een ouder instrument dat in de kerk van Seysses wordt verkocht. Een historisch monument, met drie toetsenborden en een pedaal, terwijl het neogotische buffet, ook beschermd, het ensemble compleet maakt. De kerk, geclassificeerd in 1986, getuigt van de restauratiecampagnes uitgevoerd na de overstromingen, zoals die geleid door architect Henri Rocher in de late 19e eeuw. De originele tympanum, beschadigd door het weer, werd vervangen door schimmels, de middeleeuwse fragmenten worden bewaard in het Museum van Augustins.

De geschiedenis van de kerk dateert uit de 12e eeuw, gekoppeld aan een gelofte van de bewoners om zich te beschermen tegen overstromingen. In 1197, genoemd, was het afhankelijk van de Benedictijnen van de Daurade. De vierhoekige basis van de klokkentoren en enkele gekerfde elementen kunnen uit deze periode dateren. In de 15e eeuw houdt Jean Constantin toezicht op de wederopbouw van het schip en de gewelven, terwijl de zuidelijke poort, toegeschreven aan de workshop van Pierre Viguier, integreert in deze campagne. Het contrast tussen externe bezuinigingen en innerlijke rijkdom weerspiegelt stilistische ontwikkelingen en liturgische behoeften door de eeuwen heen.

De fresco's van Bénézet, hoewel gedeeltelijk onvoltooid (voltooid door zijn leerling Léon Cazelles), bedekken de muren van verhalende en decoratieve taferelen. Deze werken, evenals de beelden van de ebrasements van het portaal (geclassificeerd in 1906 maar nu zeer gedegradeerd), illustreren het culturele en geestelijke belang van de kerk voor de buurt. De vernietiging van de veranda in 1826 en de daaropvolgende restauraties veranderde enkele elementen, maar het gebouw blijft een belangrijke getuigenis van de religieuze architectuur van Toulouse, waarbij middeleeuwse erfgoed en moderne schoonheid worden vermengd.

Externe links