Eerste schriftelijke vermelding 1072 (≈ 1072)
Naam *Sancta Ursa* in archieven.
XIe-XIIe siècles
Bouw van een kerk
Bouw van een kerk XIe-XIIe siècles (≈ 1250)
Romaanse periode, Latijns kruisplan.
14 octobre 1970
Historische monument classificatie
Historische monument classificatie 14 octobre 1970 (≈ 1970)
Registratie bij ministerieel decreet.
Fin du XIXe siècle
Herstel van de muur van de klokkentoren
Herstel van de muur van de klokkentoren Fin du XIXe siècle (≈ 1995)
Reconstructie van de westelijke gevel.
2011
Aankomst van een relikwie
Aankomst van een relikwie 2011 (≈ 2011)
Riemfragment van Johannes Paulus II.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
De kerk (Box AB 344): inschrijving bij decreet van 14 oktober 1970
Kerncijfers
Saint Ours - Abbé de Loches (VIde eeuw)
Patron van de kerk en de gemeente.
Jean-Paul II - Paus (1978-2005)
Relic gestolen in 2011 in de kerk.
Georges de Peyrebrune - Lettervrouw (1841-1917)
Geboren in Sainte-Orse, gelinkt aan Peyrebrune's hol.
Oorsprong en geschiedenis
De Saint-Ours kerk van Sainte-Orse, genoemd in 1072 onder de naam Sancta Ursa, is een Romaans gebouw gebouwd tussen de late 11e en 12e eeuw. Het heeft een Latijns kruisplan met een schip van 30 meter, een 22 meter transept en een vijfzijdige veelhoekige apsis. De klokkentoren, herbouwd in de late negentiende eeuw, domineert de westerse gevel. Het interieur bewaart tweekleurige geometrische schilderijen die de koepel van het koor sieren, gepantserde begrafenisliters (Fanlac familie, Hautefort) en 19e-eeuwse glas-in-loodramen. Verschillende Merovingische sarcofagen, als gevolg van een eerdere necropolis, worden blootgesteld aan de onderkant, een weerspiegeling van een oude bezetting van de site.
De kerk heeft grote veranderingen ondergaan, zoals de onderdrukking van absidiolen en de toevoeging van een sacristie. Het huisvest een monoliet benigner van 1738 en 19e eeuw doop lettertypen. Een relikwie van de heilige Johannes Paulus II (een fragment van zijn riem), verzegeld in een doopkapel van de 10e eeuwse crypte, werd daar bewaard tot zijn vlucht. Het gebouw, een gemeenschappelijk pand, wordt sinds 14 oktober 1970 als historische monumenten genoemd. Zijn geschiedenis weerspiegelt ook lokale omwentelingen, zoals zijn rol tijdens de Tweede Wereldoorlog, toen de gemeente Elzas-Lorran vluchtelingen, waaronder Joodse families, hosted.
Het dorp Sainte-Orse, doorkruist door de Sowe, ontwikkelde zich rond deze kerk, wiens naam eer aan Saint Ours, Abbé de Loches in de 6e eeuw. De stad, gekenmerkt door haar mijnbouw verleden (ijzerwinning voor nabijgelegen gieterijen in de 18e en 19e eeuw), behoudt ook sporen van Occitanen in zijn toponymie. De kerk, met zijn gietijzeren kalvarium en zijn twee oude klokken gerestaureerd, blijft een symbool van het religieuze en historische erfgoed van de centrale Périgord, tussen kalksteenveroorzakende en karstdalen.
De site herbergt ook megalieten, zoals Peyrebrune offeraltaar in ijzererts, en rechtopstaande stenen verbonden met oude pelgrimspaden. Deze elementen, gecombineerd met romaanse architectuur en latere wijzigingen, illustreren de historische stratificatie van Sainte-Orse, tussen middeleeuws erfgoed, vroegere industriële activiteiten en herinnering aan het verzet.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen