Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De basiliek van Sint-Paulus van Narbonne, oorspronkelijk een middeleeuwse collegiaal, trekt zijn oorsprong uit een eerste gebouw verbrand in de vijfde eeuw. Na de Moslimverovering van Narbonne in 719, werd een moskee geïnstalleerd in het oude basiliekatrium, vernietigd na de Merovingische herovering van 759. Rond 1180 werd een pre-Romeinse kerk herbouwd, daarna van 1224 diep getransformeerd onder impuls van Abbé Robaldus, de toekomstige bisschop van Pavia. Het koor, het transept en het schip werden overgenomen, en het graf van Paulus-Serge werd daar overgebracht in 1244. Het werk werd voltooid in 1265, wat de culminatie van een grote gotische bouwplaats markeerde.

In de 14e eeuw, een brand in 1368 beschadigde de kap van het schip, waardoor de reconstructie van de kluizen en de klokkentoren. Tussen 1432 en 1458 werden de twee westelijke spanten herbouwd en in de zestiende eeuw werden zes palen van het schip versterkt door ronde palen. Een onafgemaakte klokkentoren, gestart in 1508, werd onderbroken door de bouw van de nieuwe wallen achter de gevel. De wijzigingen gingen door de eeuwen heen, met opmerkelijke restauraties in de 18e eeuw (consolidatie van de klokkentoren in 1751) en in de 20e eeuw, waar Henri Nodet herstelde de balustrades van de wandelaar en de baaien van de transept.

De kerk, geclassificeerd als een historisch monument in 1862 en verheven tot de rang van kleine basiliek in 1953, bevat een rijke interieur. De hoofdsteden van het schip vertegenwoordigen de door monsters verslonden dammen, terwijl die van het koor, versierd met dacanthe bladeren en daguerites, getuigen van een verfijnde gotische kunst. Vier schilderijen van Jacques Gamelin sieren het koor, waaronder een Hemelvaart van de Maagd en een Sint Charles Borromée. De linker transept huizen Renaissance vantals en overblijfselen van wandtapijten uit Aubusson in 1696. Een lokale legende, populair door Frédéric Mistral, vertelt het verhaal van een kikker gesneden op de bodem van een goedaardige man, wiens been werd gebroken door een timmerman metgezel.

Paulus-Serge, de eerste bisschop van Narbonne, is een centrale figuur in de geschiedenis van de plaats. Volgens Grégoire de Tours was hij een van de zeven missionarissen die in de derde eeuw uit Rome kwamen om Gallië te evangeliseren. Zijn graf, overgebracht naar het koor in 1244, trok constante toewijding, waardoor de kerk een belangrijke etappe op Via Tolosana, een pelgrimsweg naar Santiago de Compostela. Archeologische opgravingen uitgevoerd tussen 1942 en 1946 onthulden een Paleo-Christelijke begraafplaats rond zijn graf, bevestigend zijn rol in het christendom van Narbonnaise. De sarcofagen ontdekten, sommigen gesneden, dateren uit het Constantinische tijdperk en getuigen van het hergebruik van een vroegere heidense necropolis.

In de abdij naast de kerk, die in 1206 werd geseculariseerd, bevond zich een gemeenschap van canons tot 1791. Karolingische diploma's van 782 en 843 getuigen van het belang ervan uit de vroege middeleeuwen, waar het werd erkend als de tweede kerk in Narbonne na de kathedraal. De restauraties van de twintigste eeuw, geleid door Henri Nodet, mochten archeologische overblijfselen, waaronder een pre-christelijke cella memoriae en mozaïeken markeren. Twee schilderijen geclassificeerd als Historische Monumenten, een portret van Saint Rustic (Archbisschop van Narbonne in de 5e eeuw) en een Penitent Mary-Madeleine, werden herontdekt en gerestaureerd dankzij de tussenkomst van de gemeente.

De architectuur van de basiliek onderscheidt zich door het ontbreken van boogknoppen, de hoge gewelven worden tegengegaan door een verhoogde loopbrug en massieve uitlopers. De apsidiolen, verlicht door smalle, vlammende ramen, zijn versierd met kolommen met gebroken bogen. De stralende kapellen, verenigd onder één dak, illustreren een opmerkelijke technische beheersing. Vandaag de dag blijft de Basiliek van Sint-Paulus-Serge een uitzonderlijke getuigenis van de zuidelijke gotische kunst, waarbij paleo-christelijke, Romeinse en middeleeuwse erfgoeden worden gemengd.

Externe links