Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Kerk van Saint-Pierre-aux-Liens de Payzac en Ardèche

Patrimoine classé
Patrimoine religieux
Eglise
Clocher-mur
Ardèche

Kerk van Saint-Pierre-aux-Liens de Payzac

    L'Église
    07230 Payzac
Église Saint-Pierre-aux-Liens de Payzac
Église Saint-Pierre-aux-Liens de Payzac
Église Saint-Pierre-aux-Liens de Payzac
Église Saint-Pierre-aux-Liens de Payzac
Église Saint-Pierre-aux-Liens de Payzac
Église Saint-Pierre-aux-Liens de Payzac
Église Saint-Pierre-aux-Liens de Payzac
Église Saint-Pierre-aux-Liens de Payzac
Crédit photo : Raymondseneque - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

Moyen Âge central
Bas Moyen Âge
Renaissance
Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1200
1600
1700
1800
1900
2000
1175
Eerste schriftelijke vermelding
XVe–XVIe siècles
Gotische toevoegingen
2 octobre 1961
Historische monument classificatie
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

Kerk (Box C 812): Orde van 2 oktober 1961

Kerncijfers

Information non disponible - Geen karakter geciteerd Bronnen noemen geen historische actoren.

Oorsprong en geschiedenis

De kerk Saint-Pierre-aux-Liens de Payzac, gelegen in het departement Ardèche in de regio Auvergne-Rhône-Alpes, is een middeleeuws gebouw waarvan de eerste geschreven sporen teruggaan tot 1175, genoemd in het cartulaire van de Benedictijnse Abdij Saint-Chaffre du Monastier. Gebouwd op een grizzly voorgebergte aan het einde van het dorp, diende het ooit als een brandpunt zichtbaar vanaf alle gehuchtjes van de parochie, voordat vegetatie verminderde dit zicht. De locatie van vandaag biedt een uitgebreid panorama op de lagere Vivarais, waaronder de klokkentorens van Joyeuse, Lablachère en de Rots van Sampzon.

De kerk presenteert een samengestelde architectuur, die 12e-eeuwse Romaanse elementen mixt met gotische toevoegingen uit de 15e en 16e eeuw. De klokkentoren, kenmerkend voor de regio, dateert specifiek uit de 15e eeuw. De buitenmuren, gebouwd van lokale stenen (ochre, roze en grijze zandstenen), dragen nog steeds de kenmerken van middeleeuwse taskrons, zichtbaar op het zuidwesten en apse gevels. Het gebouw, georiënteerd volgens de Latijnse traditie (kauw naar het oosten), is bedekt met lauze, een traditioneel materiaal dat het behoud ervan bevordert.

Op 2 oktober 1961 werd een historisch monument opgericht omwille van zijn architectonische en historische betekenis.De kerk herbergt een emblematisch altaarstuk van de Cevenol ardéchis religieuze kunst, momenteel in restauratie. De eigendom van de gemeente, het is gebouwd in middelgrote apparaten, met stenen gewonnen uit lokale steengroeven. Het interieur en meubilair weerspiegelen de evolutie van religieuze en artistieke praktijken in deze landelijke regio, tussen de Middeleeuwen en de moderne tijd.

Beschikbare bronnen, waaronder Wikipedia en de Merimée basis, benadrukken haar centrale rol in het historische parochieleven. De site, bekend als een "a priori bevredigende" locatie (niveau 6/10), blijft een getuigenis van middeleeuwse bouwtechnieken en de ruimtelijke organisatie van de dorpen ardéchois. Zijn officiële adres in de basis van Merimée is vermeld onder Insee code 07171, die zijn territoriale anker bevestigt bij Payzac (07230).

Externe links