Eerste schriftelijke vermelding 1175 (≈ 1175)
Kartel van de abdij van Saint-Chaffre du Monastier.
XVe–XVIe siècles
Gotische toevoegingen
Gotische toevoegingen XVe–XVIe siècles (≈ 1650)
Clocher-muur en architectonische aanpassingen.
2 octobre 1961
Historische monument classificatie
Historische monument classificatie 2 octobre 1961 (≈ 1961)
Nationaal beschermingsbevel.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Kerk (Box C 812): Orde van 2 oktober 1961
Kerncijfers
Information non disponible - Geen karakter geciteerd
Bronnen noemen geen historische actoren.
Oorsprong en geschiedenis
De kerk Saint-Pierre-aux-Liens de Payzac, gelegen in het departement Ardèche in de regio Auvergne-Rhône-Alpes, is een middeleeuws gebouw waarvan de eerste geschreven sporen teruggaan tot 1175, genoemd in het cartulaire van de Benedictijnse Abdij Saint-Chaffre du Monastier. Gebouwd op een grizzly voorgebergte aan het einde van het dorp, diende het ooit als een brandpunt zichtbaar vanaf alle gehuchtjes van de parochie, voordat vegetatie verminderde dit zicht. De locatie van vandaag biedt een uitgebreid panorama op de lagere Vivarais, waaronder de klokkentorens van Joyeuse, Lablachère en de Rots van Sampzon.
De kerk presenteert een samengestelde architectuur, die 12e-eeuwse Romaanse elementen mixt met gotische toevoegingen uit de 15e en 16e eeuw. De klokkentoren, kenmerkend voor de regio, dateert specifiek uit de 15e eeuw. De buitenmuren, gebouwd van lokale stenen (ochre, roze en grijze zandstenen), dragen nog steeds de kenmerken van middeleeuwse taskrons, zichtbaar op het zuidwesten en apse gevels. Het gebouw, georiënteerd volgens de Latijnse traditie (kauw naar het oosten), is bedekt met lauze, een traditioneel materiaal dat het behoud ervan bevordert.
Op 2 oktober 1961 werd een historisch monument opgericht omwille van zijn architectonische en historische betekenis.De kerk herbergt een emblematisch altaarstuk van de Cevenol ardéchis religieuze kunst, momenteel in restauratie. De eigendom van de gemeente, het is gebouwd in middelgrote apparaten, met stenen gewonnen uit lokale steengroeven. Het interieur en meubilair weerspiegelen de evolutie van religieuze en artistieke praktijken in deze landelijke regio, tussen de Middeleeuwen en de moderne tijd.
Beschikbare bronnen, waaronder Wikipedia en de Merimée basis, benadrukken haar centrale rol in het historische parochieleven. De site, bekend als een "a priori bevredigende" locatie (niveau 6/10), blijft een getuigenis van middeleeuwse bouwtechnieken en de ruimtelijke organisatie van de dorpen ardéchois. Zijn officiële adres in de basis van Merimée is vermeld onder Insee code 07171, die zijn territoriale anker bevestigt bij Payzac (07230).
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen