Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Sint-Pieterskerk van La Garde-en-Oisans dans l'Isère

Isère

Sint-Pieterskerk van La Garde-en-Oisans

    2 La Rue D'en Bas
    38520 La Garde
Édouard Hue (User:EdouardHue)

Tijdlijn

Moyen Âge central
Bas Moyen Âge
Renaissance
Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1100
…
1700
1800
1900
2000
1058
Eerste schriftelijke vermelding
XVIIe siècle
Gedeeltelijke restauratie
2004
Indeling van de kelk
2013
Renovatie van de belfort
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Kerncijfers

Adam - Lokale Lord Donor van de kerk in 1058.
Jules Maximin Vieux - Leraar en weldoener Laat zijn fortuin na voor de bel.
Guy de Kérimel - Bisschop van Grenoble Zegen de bel in 2013.
Philippe Paccard - Bell-oprichter Verantwoordelijk voor de renovatie van 2013.

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Pierre de La Garde-en-Oisans, gelegen in de gemeente La Garde en Isère, wordt voor het eerst genoemd in 1058 in een donatie aan de abdij van Oulx door Lord Adam. Ze werd vervolgens de eerste priorij die afhankelijk was van deze abdij, en bestuurde verschillende lokale parochies zoals Besse, Auris of Huez. Deze status maakt het een centrale religieuze plaats in de regio, met uitgebreide spirituele en administratieve invloed.

In de zeventiende eeuw werden de kerk, het klooster en de kloostergebouwen verwoest. Alleen de kerk wordt gerestaureerd, terwijl de rest van de structuren verlaten worden. In 1677 werd een zonnewijzer toegevoegd aan de zuidelijke gevel, die een verlangen naar modernisering weerspiegelt ondanks de gedeeltelijke achteruitgang van de site. Het gebouw werd verkocht als nationaal eigendom tijdens de Revolutie, voordat het werd gekocht door de gemeente La Garde in het begin van de 19e eeuw.

In 2013 werd het klooster van de kerk, zwaar beschadigd, ingrijpend gerenoveerd. Een derde klok, genaamd "Aurélie Nathalie Thérèze" en 190 kg weegt, wordt geïnstalleerd en gezegend tijdens een plechtige ceremonie onder voorzitterschap van bisschop Guy de Kérimel, bisschop van Grenoble. Deze renovatie, ondersteund door de Fondation du Patrimoine en particuliere donoren, maakt deel uit van de voortzetting van een erfenis van de vroege twintigste eeuw door de leraar Jules Maximin Vieux. De andere twee klokken, "Marguerite-Agathe" (1838) en "Marie" (1728), completeren dit historische geluidsensemble.

Architectureel wordt de kerk gekenmerkt door zijn unieke schip van 10,8 m door 5,9 m, zijn gewelfde koor in wieg en zijn 11e eeuwse klokkentoren, beschouwd als het oudste deel. Deze laatste, in tufa, heeft een achthoekige pijl versierd met lumbale banden en modillons. Binnen scheidt een straal van glorie het schip van het koor, terwijl een zijkapel naar het noorden wordt opgezet. Het gebouw herbergde ook een zilveren kelk uit de zeventiende eeuw, geclassificeerd als een historisch monument in 2004, een illustratie van zijn rijke meubel erfgoed.

Externe links